Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας

eggrafeite

Άρθρα

Άρθρα για την υγεία και τη διατροφή.

Αιωρούμενα σωματίδια

Μας πνίγουν τα αιωρούμενα σωματίδια

Υπεύθυνος: Επιμέλεια: ΦΙΛΗΣ ΚΑΪΤΑΤΖΗΣ Του ΜΙΧΑΛΗ ΠΕΤΡΑΚΗ, διευθυντή Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών

Ο όρος αιωρούμενα σωματίδια προσδιορίζει μικρά στερεά ή υγρά σωματίδια, τα οποία βρίσκονται στον αέρα και τα οποία ανάλογα με τη διάμετρό τους μπορούν να γίνουν αντιληπτά ακόμη και με το μάτι (μαύρος καπνός) ή είναι τόσο μικρά που γίνονται αντιληπτά μόνο με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.

Τα αιωρούμενα σωματίδια αποτελούνται από στερεά σωματίδια ή σταγόνες υγρού (aerosols) αρκετά μικρές ώστε να παραμένουν αιωρούμενες. Τα σωματίδια αυτά δεν έχουν κάποια γενική χημική σύσταση και μπορούν στην ουσία να είναι πολύ πολύπλοκα. Παραδείγματα αποτελούν η αιθάλη, ο καπνός, η σκόνη, οι ίνες αμιάντου και τα φυτοφάρμακα, καθώς επίσης και ορισμένα μέταλλα (συμπεριλαμβανομένων του Hg, του Fe, του Cu και του Pb). Τα αιωρούμενα σωματίδια χαρακτηρίζονται από το μέγεθός τους. Τα σωματίδια των οποίων η διάμετρος είναι ίση ή μεγαλύτερη από 10 μm γενικά παραμένουν στην ατμόσφαιρα για λιγότερο από μία ημέρα, ενώ τα σωματίδια των οποίων η διάμετρος είναι ίση ή μικρότερη του 1 μm μπορεί να παραμένουν αιωρούμενα για εβδομάδες. Μικρότερα σωματίδια των οποίων το μέγεθος είναι ίσο ή μικρότερο των 10 μm είναι γνωστά ως ΡΜ10.

Οι επιδράσεις των σωματιδίων στον αέρα ποικίλλουν. Μερικά σωματίδια, ειδικά εκείνα που περιέχουν θειϊκές ενώσεις, εκπέμπονται από ηφαίστεια. Αυτά μπορούν να φτάσουν στη στρατόσφαιρα, όπου είναι δυνατόν να αλλάξουν σημαντικά το ισοζύγιο ακτινοβολίας και το θερμικό ισοζύγιο της ατμόσφαιρας και έτσι να αναπτυχθούν ψυχρότερες θερμοκρασίες στην επιφάνεια της Γης. Σωματίδια στην τροπόσφαιρα μπορεί να προκαλέσουν ή να πολλαπλασιάσουν τις αναπνευστικές ασθένειες του ανθρώπου. Εξαιρετικά βλαβερά στο αναπνευστικό σύστημα είναι τα σωματίδια μεσαίου μεγέθους ΡΜ10. Σε μεγάλες πόλεις, επίσης, τα σωματίδια μειώνουν την ορατότητα. Στις ΗΠΑ, περίπου το 40% των σωματιδίων προέρχεται από βιομηχανικές διεργασίες και περίπου το 17% από οχήματα σε αυτοκινητόδρομους.

Σωματίδια και υγεία

Από τα τέλη του 1980 έγινε φανερή η καταστροφική επίδραση των αιωρούμενων σωματιδίων στην υγεία ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού και ειδικότερα αυτού που μένει σε αστικές περιοχές ή κοντά σε μέρη άμεσα συνδεδεμένα με βιομηχανική δραστηριότητα. Ειδικότερα τα σωματίδια μικρής διαμέτρου έχουν τη δυνατότητα να διεισδύουν στο αναπνευστικό σύστημα δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην υγεία αυτών των ατόμων. Η κατάταξη των σωματιδίων έγινε βάσει της διαμέτρου με αποτέλεσμα να μιλάμε για σωματίδια διαμέτρου 10 μικρών, σωματίδια διαμέτρου δυόμισι μικρών και σωματίδια διαμέτρου ενός μικρού -1 εκατομμυριοστό του μέτρου- τα οποία έχουν και τη μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στο αναπνευστικό σύστημα.

Σωματίδια με μια διάμετρο μικρότερη των δέκα μικρών ονομάζονται ΡΜ10 και μπορούν να διεισδύσουν μέχρι το ανωτέρω μέρος της αναπνευστικής οδού και των πνευμόνων.

Σωματίδια με μια διάμετρο μικρότερη των δυόμισι μικρών ονομάζονται ΡΜ2,5 και είναι επικίνδυνα λόγω του ότι διεισδύουν βαθύτερα στους πνεύμονες και βρόγχους.

Η διάμετρος των σωματιδίων εκτός των άλλων έχει να κάνει και με το χρόνο παραμονής στον αέρα. Ενώ η βροχή και οι κατάλληλες μετεωρολογικές συνθήκες μπορούν να καθαρίσουν την ατμόσφαιρα από τα ΡΜ10 μέσα σε λίγες ώρες, εντούτοις, τα ΡΜ2,5 μπορούν να παραμείνουν για ημέρες ή ακόμη και εβδομάδες με αποτέλεσμα να είναι εύκολη η μεταφορά τους από τον άνεμο από μία περιοχή στην άλλη.

Μέτρηση και παρακολούθηση

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 άρχισαν οι πρώτες μετρήσεις ρύπανσης στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών με αυτόματα μηχανήματα και με απώτερο σκοπό την παρακολούθηση της επιβάρυνσης της ατμόσφαιρας από το «νέφος». Πριν από το 1980 ένα δίκτυο ημιαυτόματων σταθμών, το οποίο βασιζόταν σε χημικές αντιδράσεις, χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του διοξειδίου του θείου, ενώ στους ίδιους σταθμούς χάρτινα φίλτρα μέσα από τα οποία διοχετευόταν μια συγκεκριμένη ποσότητα του ατμοσφαιρικού αέρα χρησίμευαν για τη μέτρηση της συγκέντρωσης του καπνού. Συγκεκριμένα τα χάρτινα αυτά φίλτρα χρησιμοποιούνταν με μια φωτομετρική μέθοδο για τον προσδιορισμό της συγκεντρώσεως του καπνού στον αέρα. Στη δεκαετία του '90 νέα αυτόματα μηχανήματα που βασίζονται στην απορρόφηση μιας ραδιενεργού ακτινοβολίας από τα φίλτρα των αιωρούμενων σωματιδίων μάς έδωσε τη δυνατότητα να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε σε μικρά χρονικά διαστήματα τη συγκέντρωση σε διάφορες περιοχές, πράγμα που προηγουμένως δεν ήταν δυνατόν να γίνει.

Νομοθεσία και περιοριστικά μέτρα

Επειδή είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η συγκέντρωση στην ατμόσφαιρα των αιωρούμενων σωματιδίων, κάτω από την οποία δεν υπάρχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία, ήταν δύσκολη η εκτίμηση των ορίων των συγκεντρώσεων οι οποίες θεωρούνται ασφαλείς για τον πληθυσμό.

Στην οδηγία 1999/30/EC/ θεσπίστηκαν δύο διαφορετικά όρια για την προστασία του πληθυσμού. Το ένα όριο αφορούσε τη μέση τιμή του εικοσιτετραώρου των μετρήσεων και το άλλο όριο τη μέση ετήσια τιμή. Το πρώτο όριο καθόριζε την τιμή των 50 μικρογραμμαρίων ανά κυβικό μέτρο, η οποία σαν μέση τιμή εικοσιτετραώρου δεν έπρεπε να ξεπερνιέται περισσότερες από 35 ημέρες το χρόνο, ενώ το δεύτερο όριο αφορούσε τη μέση ετήσια τιμή των 20 μικρογραμμαρίων ανά κυβικό μέτρο, η οποία θεωρούνταν μια τιμή που δεν έπρεπε να την υπερβαίνουν οι μετρήσεις στις αστικές περιοχές. Επιπλέον από το 2010 η Ε.Ε. θεσπίζει αυστηρότερα κριτήρια με απαγόρευση της υπέρβασης του ορίου των 50 μικρογραμμαρίων ημερησίως περισσότερες από εφτά φορές το χρόνο.

Αστικοποίηση και ρύπανση

Στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας καταγράφονται υψηλές συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων. Οι υψηλές συγκεντρώσεις των σωματιδίων είναι αποτέλεσμα αφενός μεν της κυκλοφορίας και αφετέρου άλλων δραστηριοτήτων, όπως κεντρική θέρμανση, βιομηχανική δραστηριότητα και οι ειδικές περιπτώσεις πρωτογενών εκπομπών από μεγάλες εγκαταστάσεις λατομείων, ένα μεγάλο μέρος των οποίων εξακολουθεί να λειτουργεί σε διάφορες περιοχές της Αττικής. Κοντά σε αυτές τις πηγές εκπομπών αιωρούμενων σωματιδίων θα πρέπει να αναφέρουμε και τις εκπομπές από τα αεροδρόμια, πολιτικά ή πολεμικά, καθώς επίσης και τις εκπομπές από τη ναυσιπλοΐα. Ειδικά η ναυσιπλοΐα, λόγω της χρήσης καυσίμων τα οποία εκπέμπουν υψηλά ποσοστά αιωρούμενων σωματιδίων κατά την καύση, συμβάλλει σημαντικά στην επιβάρυνση περιοχών που υπάρχουν λιμενικές εγκαταστάσεις, όπως είναι ο Πειραιάς, η Σαλαμίνα, η Ραφήνα και το Λαύριο.

Η περίοδος του '80, όπου άρχισε και η λεπτομερής καταγραφή των συγκεντρώσεων των αιωρούμενων σωματιδίων στην Αθήνα, χαρακτηρίζεται από τις εμφανίσεις του «νέφους» και των υψηλών συγκεντρώσεων των διαφόρων ρύπων κυρίως από την κυκλοφορία. Η έλλειψη συντήρησης των περισσότερων ντιζελοκινητήρων λεωφορείων και φορτηγών, καθώς επίσης και των ταξί συμβάλλει δραστικά στην εμφάνιση υψηλών συγκεντρώσεων αιωρούμενων σωματιδίων. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από την έναρξη των μέτρων για τη μείωση της κυκλοφορίας στο ιστορικό κέντρο με την εφαρμογή των μονών - ζυγών και απαγόρευση της εισόδου στο κέντρο της Αθήνας. Μια απρόβλεπτη συνέπεια από την εφαρμογή αυτού του μέτρου ήταν και η εμφάνιση υψηλών συγκεντρώσεων ρύπων στις περιοχές του δακτυλίου λόγω της επιδείνωσης της κυκλοφορίας στην προσπάθεια των οδηγών να βρουν θέση στάθμευσης ώστε να χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Η εφαρμογή των μέτρων απόσυρσης των αυτοκινήτων παλιάς τεχνολογίας το '90 βοήθησε στη μείωση ή τη σταθεροποίηση ρύπων, όπως το διοξείδιο του θείου και τα οξείδια του αζώτου.

Μια ειδική περίπτωση περιοχής που εμφανίζει υψηλές συγκεντρώσεις, αν και δεν δικαιολογούνται από τον χωροταξικό χαρακτήρα της, είναι η ευρύτερη περιοχή του Αμαρουσίου. Πολύ πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαν καταγραφεί στην περιοχή συγκεντρώσεις με σημαντικές υπερβάσεις των ορίων. Η ερμηνεία που δόθηκε στην προσπάθεια να δικαιολογηθούν αυτές οι συγκεντρώσεις ήταν η ύπαρξη εργοταξίων στην περιοχή λόγω της κατασκευής των ολυμπιακών εγκαταστάσεων και της Αττικής Οδού. Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών στην προσπάθεια χαρτογράφησης της ατμοσφαιρικής ποιότητας και των σωματιδίων στην περιοχή του Αμαρουσίου εγκατέστησε σταθμό κοντά στα εργοτάξια την περίοδο 2003-2004 με σκοπό να καταγράψει τα επίπεδα συγκέντρωσης των αιωρούμενων σωματιδίων. Πράγματι απεδείχθη ότι τα εργοτάξια συνέβαλαν ουσιαστικά σε μεγάλες συγκεντρώσεις που παρατηρούνται σε αυτή την περιοχή, εν τούτοις η ύπαρξη υψηλών τιμών και μετά τη λήξη των κατασκευαστικών έργων αποδεικνύει ότι τα εργοτάξια των Ολυμπιακών Αγώνων και της Αττικής Οδού δεν ήταν οι βασικότεροι συντελεστές στην υποβάθμιση της ποιότητας της ατμόσφαιρας.

Η περιοχή, η οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτή την περίοδο σχετικά με την ποιότητα της ατμόσφαιρας είναι η Ανατολική Αττική. Η περιοχή αφενός μεν παρουσιάζεται σαν μια φυσική διέξοδος στην εξάπλωση της αστικοποίησης της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύουσας και αφετέρου διαθέτει υποδομές που την κάνουν ελκυστική στην αναζήτηση στέγης. Οι υποδομές αυτές είναι η Αττική Οδός και ο προαστιακός που παρέχουν μια ευκολία πρόσβασης στην ευρύτερη περιοχή, ενώ η σχεδιαζόμενη κατασκευή νέων αυτοκινητοδρόμων με σκοπό τη γρήγορη πρόσβαση στις διάφορες περιοχές των Μεσογείων προσφέρει επιπλέον κίνητρα για τους κατοίκους της περιοχής που ο τόπος εργασίας τους είναι στην πρωτεύουσα. Οι υποδομές αυτές φυσικά μαζί με το αεροδρόμιο εκτός από τη δυνατότητα που προσφέρουν στον κάτοικο της περιοχής της γρήγορης και εύκολης πρόσβασης στο λεκανοπέδιο, έχουν και σημαντικές εκπομπές ρύπων, οι οποίοι υποβαθμίζουν σημαντικά το ατμοσφαιρικό περιβάλλον και ως εκ τούτου την ποιότητα ζωής. Και αν φυσικά τα σενάρια τα οποία προβλέπουν μια ραγδαία οικιστική ανάπτυξη της περιοχής επαληθευτούν, τότε σε περίπτωση κατά την οποία δεν ληφθούν περαιτέρω μέτρα για τον έλεγχο και τη μείωση των εκπομπών, θα βρεθούμε μπροστά σε μία δυσάρεστη πραγματικότητα όπου υπερβάσεις των ορίων ασφαλείας των ρύπων θα είναι η καθημερινότητα και όχι η εξαίρεση.

 

Για την ακτινοβολία

Κινητά - Ασύρματα τηλέφωνα - Laptop. Πόσο επικίνδυνη είναι η ακτινοβολία τους;

ΘΥΜΙΟΣ ΚΟΤΡΩΝΙΑΣ

 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να έχει στην υγεία μας η χρήση της ευρύτατα πια διαδεδομένης ασύρματης τεχνολογίας (κινητά και ασύρματα τηλέφωνα, φορητοί υπολογιστές). Μπορεί το κινητό τηλέφωνο, για παράδειγμα, να άλλαξε τον τρόπο ζωής και δουλειάς δισεκατομμυρίων ανθρώπων, τους οποίους κατέστησε ανά πάσα ώρα και στιγμή εντοπίσιμους. Όταν όμως πρωτοεμφανίστηκε στην αγορά, κανείς δεν φανταζόταν ότι η χρήση του θα ενοχοποιούνταν από μια σειρά ερευνών για πρόκληση ανεπανόρθωτων βλαβών στον ανθρώπινο οργανισμό. Σύμφωνα μάλιστα με τις εκτιμήσεις πολλών επιστημόνων, τα όρια που έχει θέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που επιτρέπεται να εκπέμπουν οι ασύρματες συσκευές δεν παρέχουν ασφάλεια στους χρήστες και πρέπει να αναθεωρηθούν.

Όχι στο κινητό το βράδυ
Η χρήση κινητού τηλεφώνου το βράδυ διαταράσσει σοβαρά τον ύπνο και προκαλεί πονοκεφάλους και σύγχυση, σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο της Oυψάλα, το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Σουηδίας και από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Wayne του Μίσιγκαν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Φόρουμ Κατασκευαστών Κινητών Τηλεφώνων (Mobile Manufacturers Forum). Όπως διαπιστώθηκε, εκείνοι που χρησιμοποιούν το κινητό τους πριν πέσουν για ύπνο αργούν να φτάσουν στα βαθύτερα στάδια του ύπνου και παραμένουν λιγότερο χρόνο σε αυτά, γεγονός που περιορίζει την ικανότητα του οργανισμού να ανασυντάσσει τις δυνάμεις του. Τα ευρήματα αυτά είναι πολύ ανησυχητικά για τους εφήβους, που χρησιμοποιούν συχνά τα κινητά τους τη νύχτα.

ΜΜΕ: Αντιδράσεις και μέτρα
• Η βρετανική εφημερίδα «Independent», αλλά και ο επίσης βρετανικός «Observer», έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στην πρόθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περιβάλλοντος να υιοθετήσει το πόρισμα μεγάλης διεθνούς επιστημονικής έρευνας (Bionitiative Working Group), σύμφωνα με το οποίο τα υπάρχοντα όρια ασφαλείας στην εκπομπή ακτινοβολίας από τις ασύρματες συσκευές δεν εξασφαλίζουν τη δημόσια Υγεία.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος σκοπεύει να ξεκινήσει εκστρατεία με σκοπό να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, προκειμένου να λάβουν πιο αυστηρά προληπτικά μέτρα.

  • Το γερμανικό Υπουργείο Περιβάλλοντος ξεκινά εκστρατεία
η οποία θα προτρέπει τους πολίτες να αποφεύγουν τη χρήση της ασύρματης τεχνολογίας, προκειμένου να προλάβουν τυχόν αρνητικές συνέπειες για την υγεία τους, ενώ παράλληλα προωθεί εκείνους τους τρόπους μέσω των οποίων μπορούν να προστατεύονται.
• Σε άλλο δημοσίευμα του «Independent», γίνεται αναφορά στην απόφαση του τοπικού συμβουλίου του Carmarthenshire της Oυαλίας να εφαρμοστεί για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία ένας κώδικας ασφαλείας ο οποίος θα αφορά τις ασύρματες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στα σχολεία της περιοχής.

Tο διεθνές «debate»
Ένα άτυπο «debate» έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό στους κύκλους της επιστημονικής κοινότητας. Εξετάζεται κατά πόσο η χρήση συγκεκριμένων συσκευών (κυρίως κινητών τηλεφώνων) μπορεί να προκαλέσει βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να οδηγήσουν σε ανίατες ασθένειες. Το ερώτημα μπορεί να είναι σαφές, δεν φαίνεται να ισχύει όμως το ίδιο και με την απάντηση. Oι περισσότεροι συμφωνούν ότι είναι απαραίτητη περαιτέρω έρευνα, προκειμένου να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Ειδικά όσον αφορά την ασύρματη τεχνολογία, την οποία ο καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Nottingham, Lawrie Challis, ονομάζει «το τσιγάρο του 21ου αιώνα», είναι νωρίς να μιλάμε για οριστικά συμπεράσματα, καθώς η χρήση της άρχισε να εξαπλώνεται πρόσφατα.

Τι μας είπαν οι ξένοι επιστήμονες
Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, έτσι και σε αυτό το επιστημονικό «debate» υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις. Από τη μια πλευρά, πολλοί, όπως ο λέκτορας Φυσικής του Πανεπιστημίου του Surrey, Paddy Ryan, υποστηρίζουν ότι ο χρόνος που έχει περάσει από την εμφάνιση της ασύρματης τεχνολογίας είναι ήδη αρκετός για να βγουν συμπεράσματα και ότι εάν η ακτινοβολία των ασύρματων δικτύων ήταν όντως βλαβερή, τα συμπτώματα θα είχαν ήδη φανεί. Στο ίδιο πνεύμα, ο επικεφαλής της ερευνητικής μονάδας κινητών τηλεφώνων του Kings College του Λονδίνου, James Rubin, ο οποίος ολοκλήρωσε μια μετα-ανάλυση 31 ερευνών, υποστηρίζει ότι σε καμία από αυτές δεν γίνεται λόγος για την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία ως αιτία για την εμφάνιση συμπτωμάτων. Ωστόσο, υπάρχει και το «ρεύμα» εκείνο το οποίο υποστηρίζει ότι η ακτινοβολία από την ασύρματη τεχνολογία θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Επικοινωνήσαμε με δύο κορυφαίους σουηδούς καθηγητές, τον Lennart Hardell, καθηγητή Oγκολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Orebro της Σουηδίας, και τον Kjell Hansson Mild, καθηγητή στο Εθνικό Σουηδικό Ινστιτούτο «Working Life» και στο Πανεπιστήμιο του Orebro της Σουηδίας, οι οποίοι διεξήγαγαν έρευνες που έδειξαν ότι η χρήση κινητών και ασύρματων τηλεφώνων μπορούν να προκαλέσουν βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Vita, ο κ. Lennart Hardell ήταν κατηγορηματικός: Η χρήση κινητού τηλεφώνου για περίοδο μεγαλύτερη των δέκα ετών αυξάνει τις πιθανότητες για την ανάπτυξη κακοήθους όγκου στον εγκέφαλο και στο ακουστικό νεύρο.

Τι μας είπαν οι έλληνες επιστήμονες
Σύμφωνα με έκθεση της ερευνητικής ομάδας του καθηγητή Ραδιοβιολογίας και Κυτταρικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Λουκά Μαργαρίτη, ακόμα και οι μη θερμικές επιδράσεις είναι πολύ σοβαρές. Σε μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε κυτταροκαλλιέργειες και πειραματόζωα από τον καθηγητή κ. Μαργαρίτη και τους συνεργάτες του, διαπιστώθηκε ότι οι αλλαγές στους οργανισμούς αυτούς ήταν σημαντικές: αλλαγές συμπεριφοράς, μορφολογικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου, μείωση γονιμότητας, ακόμα και θραύση του μορίου του DNA, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογενέσεις. Για επιπτώσεις στην υγεία από ισχυρή ακτινοβολία κάνει λόγο και ο καθηγητής κ. Στέφανος Τσιτομενέας στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η μεταφορά στον ανθρώπινο οργανισμό των αποτελεσμάτων που έχουν προκύψει από έρευνες σε άλλους ζωντανούς οργανισμούς είναι επισφαλής και ότι οριστικά συμπεράσματα θα αργήσουν να εξαχθούν.

Aσύρματες συσκευές και ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
Για τις ασύρματες συσκευές, οι οποίες στις μέρες μας χρησιμοποιούνται εκτεταμένα, ο καθηγητής κ. Μαργαρίτης μας είπε:
Κινητά τηλέφωνα: Η ολοένα αυξανόμενη χρήση του κινητού τηλεφώνου στο εσωτερικό σπιτιών και γραφείων έχει το εξής μειονέκτημα: Σε αντίθεση με το εξωτερικό περιβάλλον, οι εσωτερικοί χώροι αναγκάζουν το κινητό τηλέφωνο να εκπέμπει μεγάλη ισχύ, ώστε η εκπεμπόμενη ακτινοβολία να φτάσει στον πλησιέστερο σταθμό βάσης.
Ασύρματα τηλέφωνα: Τα σύγχρονα ψηφιακά ασύρματα τηλέφωνα DECT (Digital Enhanced Cordless Telephones) εκπέμπουν συνεχώς (δηλαδή ανεξάρτητα εάν υπάρχει κλήση ή όχι) ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στην περιοχή συχνοτήτων της κινητής τηλεφωνίας. Η ακτινοβολία αυτή είναι πολύ διεισδυτική και μπορεί να περάσει ακόμα και τους τοίχους των διαμερισμάτων. Έχουν γίνει μελέτες που έχουν δείξει ότι η μόνιμη ακτινοβόληση των ανθρώπων με τη συσκευή βάσης του ασύρματου ψηφιακού τηλεφώνου είναι υπεύθυνη για την παρατηρούμενη διαταραχή ύπνου, αφού επηρεάζονται τα επίπεδα της μελατονίνης, μιας ορμόνης που παράγεται στον εγκέφαλο και βοηθά τον οργανισμό μας να γνωρίζει πότε είναι ώρα για ύπνο και πότε είναι η ώρα για να ξυπνήσουμε. Η μελατονίνη προστατεύει επίσης τον εγκέφαλο από νευροεκφυλιστικές ασθένειες.
Aσυρματα δικτυα: Τα ασύρματα δίκτυα γίνονται όλο και πιο δημοφιλή, είτε σε οικιακούς είτε σε επαγγελματικούς χώρους. Τα δίκτυα αυτά αποτελούνται από τις συσκευές πρόσβασης και τον υπολογιστή. Oι συσκευές πρόσβασης (access point) με ή χωρίς εμφανή κεραία εκπέμπουν ακτινοβολία στη ζώνη συνήθως των 2,5 GHz, και πρέπει να βρίσκονται μακριά από τα ζωτικά όργανα του σώματος. H ακτινοβολία που εκπέμπεται από την ασύρματη κάρτα δικτύου -που είναι ενσωματωμένη στον φορητό υπολογιστή- σε μικρή απόσταση (π.χ. 40-50 εκ.), θεωρείται, σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Μαργαρίτη, επικίνδυνη.

Τι είναι η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία
H ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, αν και αόρατη, έχει υπόσταση: αποτελεί προϊόν κυμάτων ηλεκτρικής και μαγνητικής ενέργειας τα οποία διοχετεύονται στον ελεύθερο χώρο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων είναι το φυσικό φως, που είναι η πλέον ορατή μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Ωστόσο, εξαιτίας κυρίως της ανάπτυξης της τεχνολογίας, η διοχέτευση ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον ελεύθερο χώρο έχει αυξηθεί δραματικά.

Ποιες είναι οι επιδράσεις της
Oι επιδράσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας διακρίνονται στις θερμικές και στις μη θερμικές. Oι πρώτες οφείλονται στην αύξηση της θερμοκρασίας των ιστών του ανθρώπινου οργανισμού από την ακτινοβολία που προσπίπτει σε αυτούς. Oι επιπτώσεις στην υγεία εμφανίζονται όταν η θερμοκρασία του σώματος αυξηθεί πάνω από 1 βαθμό Κελσίου. Oι μη θερμικές επιδράσεις αντίθετα προκαλούνται με όλους τους άλλους τρόπους εκτός από την αύξηση της θερμοκρασίας στους ιστούς του ανθρώπινου οργανισμού. Ένα καλό παράδειγμα μη θερμικής επίδρασης, είναι οι επιληπτικές κρίσεις που προκαλούνται σε ευαίσθητα άτομα από τη χρήση διακοπτόμενου φωτός ή μεταβολές που έχουν παρατηρηθεί σε χρωμοσώματα και γονίδια. Oι μη θερμικές επιδράσεις οφείλονται στο γεγονός ότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένας ευαίσθητος ηλεκτροχημικός μηχανισμός.

Τα συμπτώματα και οι πιθανές ασθένειες
Η άποψη εκείνων που υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί όταν κάνουμε χρήση της ασύρματης τεχνολογίας είναι ξεκάθαρη: οι συνέπειες μπορεί να είναι βλαβερές. Τα αποτελέσματα επιδημιολογικών και πειραματικών μελετών σε κύτταρα και πειραματόζωα συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η ένταση της ακτινοβολίας κινητής τηλεφωνίας κάτω από τα όρια ασφαλείας είναι επιβλαβής, με συμπτώματα όπως: πονοκέφαλοι, κόπωση, προσωρινή απώλεια μνήμης, μείωση των μαθησιακών ικανοτήτων, ενώ μπορεί να προκληθεί ακόμη και κακοήθης όγκος του ακουστικού νεύρου. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι όλοι όσοι χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο θα παρουσιάσουν συμπτώματα ή κάποια πάθηση. Να σημειωθεί εδώ πως, όπως επεσήμανε ο καθηγητής κ. Μαργαρίτης, οι επιπτώσεις αυτές δεν έχουν επιβεβαιωθεί σε ανθρώπινους οργανισμούς, από τη στιγμή που δεν είναι δυνατόν να γίνουν πειράματα σε αυτούς.

Ποιοι είναι πιο ευάλωτοι
Στο ερώτημα αυτό η απάντηση του καθηγητή κ. Μαργαρίτη εστιάζει στα παιδιά, επειδή τόσο ο εγκέφαλός τους όσο και ολόκληρος ο οργανισμός τους αναπτύσσονται συνεχώς. Επιπλέον το πάχος του κρανιακού οστού των παιδιών είναι πολύ μικρότερο εκείνου των ενηλίκων και η ακτινοβολία διεισδύει στον εγκέφαλο πολύ πιο εύκολα. Μελέτες έχουν συσχετίσει την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με καρκίνους διάφορων ειδών, ανάμεσα στους οποίους και η παιδική λευχαιμία. Oι ειδικοί τονίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί τι θα συμβεί σε βάθος χρόνου αν γίνεται αλόγιστη χρήση κινητού τηλεφώνου από ένα παιδί, είτε τηλεφωνεί, είτε το τοποθετεί στα ρούχα του. Γι' αυτό, συνιστούν να αποφεύγεται τελείως η χρήση του κινητού στο αυτί παρά μόνο για επείγουσες περιπτώσεις και για μικρή διάρκεια (μισό έως ένα λεπτό την ημέρα).
Η περιορισμένη και ασφαλής χρήση των κινητών και γενικά της ασύρματης τεχνολογίας από τα παιδιά αποτελεί ένα μεγάλο «στοίχημα» των γονέων. Η δυσκολία ίσως έγκειται στο γεγονός ότι η βιομηχανία ασύρματης τεχνολογίας στηρίζει μεγάλο μέρος των κερδών της στα παιδιά, που δελεάζονται από τις τεχνολογικές εξελίξεις. Αυτό καθίσταται σαφές και από μια έρευνα που ο καθηγητής Hardell και η ομάδα του διεξήγαγαν στη Σουηδία. O καθηγητής Hardell δήλωσε σχετικά στο Vita: «Η έρευνά μας έδειξε ότι τα περισσότερα παιδιά στη Σουηδία ηλικίας 7-14 ετών κάνουν συστηματική χρήση κινητών ή ασύρματων τηλεφώνων. Επιπρόσθετα, η έρευνα έδειξε ότι τα ποσοστά χρήσης hands free είναι πολύ χαμηλά».

Υπάρχουν τρόποι να προστατευτούμε;
Η επιστημονική κοινότητα απαντά καταφατικά στο ερώτημα αυτό. Ας δούμε, λοιπόν, τι μας συνέστησε ο καθηγητής κ. Μαργαρίτης:

  • Αποφεύγετε τη συνομιλία με το κινητό κολλημένο στο αυτί.
• Χρησιμοποιείτε ενσύρματο hands free ή ασύρματο blue tooth. Εκτιμάται ότι οι επιπτώσεις από την ακτινοβολία τους είναι μειωμένες.
• Προσέχετε πού και πώς τοποθετείτε το κινητό σας. Αποφεύγετε να το βάζετε στην τσέπη σας. Αν αυτό είναι απαραίτητο, τοποθετήστε το με τέτοιο προσανατολισμό ώστε η πίσω πλευρά να μην εφάπτεται στο σώμα, καθώς αυτή είναι η πλευρά από την οποία τα περισσότερα κινητά εκπέμπουν τη μέγιστη ένταση ακτινοβολίας.
• Μην εμπιστεύεστε τα αυτοκόλλητα, που τοποθετούνται στο πίσω μέρος του κινητού και υποτίθεται ότι απορροφούν την ακτινοβολία που εκπέμπεται. Αυτή τους η ιδιότητα δεν έχει επιβεβαιωθεί από τις μετρήσεις.

Για τα ασύρματα τηλέφωνα
• Τοποθετήστε τη βάση του ασύρματου τηλεφώνου στη μακρύτερη δυνατή απόσταση από χώρους που συνήθως περνάτε αρκετές ώρες. Η ακτινοβολία της είναι πολύ διεισδυτική.
• Μην τοποθετείτε τη βάση του ασύρματου τηλεφώνου κοντά στο κρεβάτι σας. Εάν αυτό είναι αναγκαίο, τοποθετήστε γύρω από αυτήν ένα μεταλλικό πλαστικοποιημένο πλέγμα.
• Εφόσον υπάρχει η δυνατότητα, π.χ. έχετε και σταθερό τηλέφωνο, είναι προτιμότερο να θέτετε εκτός λειτουργίας τη βάση του ασύρματου τηλεφώνου κατά τη διάρκεια της νύχτας, καθώς η παρατεταμένη ακτινοβόληση μπορεί να επηρεάσει τον ύπνο.
• Γενικώς, αποφεύγετε να μιλάτε με το ασύρματο τηλέφωνο και προτιμήστε το σταθερό. Εάν πάλι είναι αναγκαίο, ελαχιστοποιήστε τη συνομιλία ή μιλάτε με ανοιχτή ακρόαση ή με τη χρήση hands free ή blue tooth (υπάρχει αυτή η δυνατότητα σε μερικά μοντέλα).

Για τους ασύρματους υπολογιστές
• Τοποθετήστε το φορητό υπολογιστή ή τα εξαρτήματα ασύρματης σύνδεσης μακριά από ζωτικά όργανα του σώματος, όπως τα γεννητικά όργανα.
  • Χρησιμοποιήστε πλαστικοποιημένο πλέγμα παρεμπόδισης της ακτινοβολίας.

Τι ισχύει για τις ηλεκτρικές οικιακές συσκευές;
Η διέλευση του ηλεκτρικού ρεύματος από κάποιον αγωγό προκαλεί τη δημιουργία ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, του οποίου η μαγνητική συνιστώσα ενέχει κινδύνους για την υγεία. Ως όριο αποδεκτής έκθεσης έχουν προταθεί τα 1.000 mG (μιλιγκάους) από τη Διεθνή Επιτροπή Προστασίας από τις μη Ιονίζουσες Ακτινοβολίες (ICNIRP, International Commitee for Non Ionizing Radiation Protection). Ωστόσο, πολλές μελέτες έχουν καταδείξει ότι το πραγματικό «όριο ασφαλείας» δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από 4 mG. Μάλιστα, χρόνια ακτινοβόληση σε επίπεδα πάνω από 4 mG έχει συσχετιστεί με παιδική λευχαιμία. O καθηγητής κ. Μαργαρίτης μας προτείνει μέτρα προστασίας από την ακτινοβολία των οικιακών συσκευών:

1. Τηλεόραση
• Οι παλαιού τύπου τηλεοράσεις(με καθοδικό σωλήνα) έχουν ηλεκτρικά κυκλώματα και σύστημα παραγωγής υψηλής τάσης που δημιουργούν μαγνητικό πεδίο, οι τιμές του οποίου αρχίζουν περίπου από τα 100 mG (μιλιγκάους).
• Όσο πιο μεγάλη σε μέγεθος η τηλεόραση τόσο πιο ισχυρό είναι το μαγνητικό πεδίο που παράγει. • Η απόσταση ασφαλείας, ιδιαίτερα για μικρά παιδιά, είναι τα 2 μέτρα.
• Φαίνεται πως ο κίνδυνος από τις νέου τύπου τηλεοράσεις LCD είναι αμελητέος, επειδή έχουν πολύ χαμηλή ακτινοβολία.
2. Φούρνος μικροκυμάτων
• Η συσκευή αυτή, εκτός από την παραγωγή μαγνητικού πεδίου, δημιουργεί και ραδιοκύματα παρόμοια με των κινητών τηλεφώνων. Όταν π.χ. η συσκευή χρησιμοποιείται σε ισχύ 270 Watt, είναι το ίδιο με περίπου 270 κινητά τηλέφωνα σε πλήρη ισχύ.
• Προτείνεται να μην είναι κανείς κοντά στη συσκευή κατά τη διάρκεια της χρήσης της και ειδικότερα μικρά παιδιά. Η ακτινοβολία που εκπέμπεται από το μαγνητικό πεδίο, αλλά και τα ραδιοκύματα, μειώνονται πολύ σημαντικά σε απόσταση 50 εκ.
3. Ηλεκτρική κουζίνα
Η λειτουργία των εστιών θέρμανσης, καθώς και του ηλεκτρικού φούρνου, δημιουργούν αρκετά ισχυρό πεδίο, περίπου 100 mG. Αυτό μειώνεται δραστικά σε απόσταση 30 εκ.
4. Απορροφητήρας
Η λειτουργία του δημιουργεί ισχυρό μαγνητικό πεδίο, αλλά είναι σε τέτοιο ύψος που συνήθως δεν επηρεάζει τον ανθρώπινο οργανισμό.
5. Στεγνωτήρας μαλλιών
Και το σεσουάρ δημιουργεί ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία. Θα πρέπει, λοιπόν, όταν το χρησιμοποιείτε, να το κρατάτε σε αρκετή απόσταση από το κεφάλι, ιδιαίτερα των μικρών παιδιών.

O ΕΙΔΙΚOΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΑΠOΡΙΕΣ ΣΑΣ
Απαντά ο κ. Στέφανος Τσιτομενέας, καθηγητής Τηλεπικοινωνιών στο ΤΕΙ Πειραιά

1. Πρόσφατη σουηδική έρευνα έδειξε ότι σε βάθος χρόνου (συγκεκριμένα δεκαετίας) η χρήση των κινητών μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του εγκεφάλου. Ωστόσο, άλλες έρευνες δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Πού βρίσκεται η αλήθεια;
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Oργανισμό Υγείας, οι βιολογικές επιπτώσεις δεν έχουν επακριβώς προσδιοριστεί. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε ερευνητικό αποτέλεσμα αποτιμάται από ειδική επιτροπή. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε ερευνητικό αποτέλεσμα πρέπει να αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα και ψυχραιμία, διότι μπορεί μεν να προκαλεί υποψία νόσησης, πλην όμως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί και από άλλους ερευνητές. Συνεπώς, οριστικά συμπεράσματα δεν πρόκειται να υπάρξουν στο άμεσο μέλλον και ίσως αργήσουν πολύ.

2. Έχουν γίνει πειράματα σε ζωντανούς οργανισμούς;
Τα έως τώρα αποτελέσματα από πειράματα που έχουν γίνει σε ζωντανούς οργανισμούς δείχνουν ότι υπάρχουν ποικίλες θερμικές και αθερμικές βιολογικές επιδράσεις, πλην όμως είναι δύσκολη και επισφαλής η μεταφορά των αποτελεσμάτων στο ανθρώπινο είδος και ο ακριβής προσδιορισμός των τυχόν βλαβών.

3. Στη Φρανκφούρτη η χρήση ασύρματης τεχνολογίας στα σχολεία έχει ήδη απαγορευτεί, ενώ στη Βρετανία προτίθενται να λάβουν ανάλογα μέτρα. Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να ληφθούν ανάλογα μέτρα και στην Ελλάδα;
Με δεδομένη την έλλειψη οριστικής επιστημονικής τεκμηρίωσης για συγκεκριμένα νοσήματα και βλάβες από την επίδραση της ασύρματης τεχνολογίας, δεν είναι σωστή η γενική απαγόρευσή της, αλλά η εφαρμογή των μέτρων που υποδεικνύουν οι φυσικές επιστήμες. Συγκεκριμένα, είναι αναγκαία: α) Η προειδοποίηση του πληθυσμού, με κάθε προσφερόμενο μέσο, για τους ενδεχόμενους κινδύνους, με έμφαση στην υπόδειξη ότι πρέπει να εφαρμόζεται η συνετή αποφυγή (περιορισμός της έκθεσης στην απολύτως απαραίτητη) και β) η λεπτομερής και συνεπής εφαρμογή από την πολιτεία των κανόνων ακτινοπροστασίας (οι οποίοι περιλαμβάνουν τα στάδια της αιτιολόγησης, της οριοθέτησης και της βελτιστοποίησης). Αναλυτικότερα, οι κανόνες αυτοί προβλέπουν:
α) Αιτιολόγηση (Justification). Πρέπει να αποδεικνύεται ότι το όφελος από τη συγκεκριμένη εγκατάσταση και τη χρήση της ακτινοβολίας είναι μεγαλύτερο από τους συνεπαγόμενους κινδύνους ή βλάβες.
β) Oριοθέτηση (Limitation). Πρέπει να εφαρμόζονται κάποια αποδεκτά όρια στην εγκατάσταση και χρήση, χωρίς αυτό να σημαίνει υποχρεωτικά ότι τα όρια αυτά είναι και ασφαλή.
γ) Βελτιστοποίηση (Optimization) (As Low As Reasonably Achievable, ALARA). Πρέπει με τη συγκεκριμένη εγκατάσταση και χρήση να επιτυγχάνεται μεν ο σκοπός της εφαρμογής, αλλά να ελαχιστοποιείται η επιβάρυνση του περιβάλλοντος ή της υγείας.

4. Από όλες τις συσκευές που καθημερινά χρησιμοποιούμε, ποιες είναι εκείνες που κρύβουν τους μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία;
Όταν εκτιθέμεθα στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και πολύ κοντά στην πηγή, η επικινδυνότητα πιθανολογείται ότι βρίσκεται στα τηλεχειριστήρια που έχουν κεραία και ισχυρό πομπό (τηλεοδήγηση αερομοντέλων κλπ.), στο κινητό τηλέφωνο (και στο σταθμό βάσης του), στο ασύρματο τηλέφωνο (και στη βάση του) και στο φορητό υπολογιστή, όταν επικοινωνεί ασύρματα (GPRS, Mobile Internet κλπ.).

5. Είναι δυνατόν η καθημερινή χρήση τους να προκαλέσει βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό;
Η παρατεταμένη έκθεση του ανθρώπου στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, αλλά και η παραμονή του πολύ κοντά στις ασύρματες συσκευές μπορεί να ελλοχεύουν κινδύνους. Αντίθετα, ακόμα είναι ατεκμηρίωτη η βλάβη από την καθημερινή χρήση τους.

6. Υπάρχουν τρόποι να προστατευτεί ο χρήστης της ασύρματης τεχνολογίας, εάν αποδειχτεί ότι η μακροχρόνια χρήση της μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες βλάβες;
Βεβαίως, με την τήρηση των κανόνων που υποδεικνύουν οι φυσικές επιστήμες. Δηλαδή, σε ατομικό επίπεδο, με τη συνετή αποφυγή, που περιλαμβάνει τρία μέτρα:
α) τη μικρότερη δυνατή διάρκεια έκθεσης, β) τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση από την πηγή και γ) τη χρήση προστατευτικών «ασπίδων».

7. Πιστεύετε ότι τηρούνται οι προδιαγραφές ασφαλείας από τη βιομηχανία ασύρματης τεχνολογίας;
Oι συσκευές που χρησιμοποιούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να τηρούν όλες τις προβλεπόμενες και θεσπισμένες προδιαγραφές ασφαλείας. Oπότε, κάθε βιομηχανία ασύρματης τεχνολογίας που επιθυμεί να προσφέρει προϊόντα στην Ε.Ε. πρέπει να διαθέτει πιστοποιητικά ότι οι συσκευές της έχουν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά, προερχόμενα από διαπιστευμένους φορείς που ελέγχονται από κρατικές αρχές και διαδικασίες εγκυρότητας.

8. Πιστεύετε πως υπάρχουν στοιχεία για τις βλαβερές συνέπειες της χρήσης ασύρματης τεχνολογίας τα οποία αποκρύπτει ίσως η βιομηχανία;
Τα συμφέροντα είναι μεγάλα και η απόκρυψη στοιχείων δεν αποκλείεται. Πλην όμως, ακόμη και εάν υπάρχει, δεν μπορεί να μείνει μυστική για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια πολύ μεγάλης έκτασης και παγκοσμίου επιπέδου διεπιστημονική ερευνητική δραστηριότητα, όπως είναι αυτή που εποπτεύεται και από τον Παγκόσμιο Oργανισμό Υγείας.

Εμφιαλωμένο νερό;

Επιμενετε στο εμφιαλωμενο νερο;

Πηγη: "Η αλλη οψις" , Medgreece feed, Καθημερινη 25/3/2006

 

Σε έναν κόσμο όπου βασιλεύει ο υπερκαταναλωτισμός, η υπερβολή και το πλαστικο, είναι απόλυτα φυσικό, να δημιουργούνται πλαστικες ανάγκες.

Η πιο συνηθισμένη σήμερα παγκοσμίως είναι το γνωστό και μη εξαιρετέο εμφιαλωμένο νερό!

Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε μερικά κρίσιμα ερωτήματα που έρχονται στο μυαλό.

 

Ερώτημα πρώτο: Eίναι το εμφιαλωμένο νερό πιο υγιεινό από το νερό της βρύσης;

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ναι, δεδομένου ότι 1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό. Σύμφωνα ωστόσο με το Iνστιτούτο Πολιτικής για τη Γη, το 40% του εμφιαλωμένου νερού δεν είναι τίποτε άλλο από νερό της βρύσης! Πολύ συχνά, η μόνη διαφορά με το τρεχούμενο νερό είναι η προσθήκη μεταλλικών αλάτων, που δεν έχουν αξιοσημείωτα οφέλη για την υγεία και σε μεγάλες ποσότητες είναι επιβλαβή. Στην Ελλάδα υπαρχει ένα προσεγμένο δίκτυο ύδρευσης το οποίο εν γενει πραγματοποιεί συνέχεια ελέγχους για την ποιότητα του νερού που παρέχει. Σε γενικές γραμμές το νερό των δικτυων στην Ελλάδα είναι πόσιμο και καθαρότατο. Το εμφιαλωμενο ειναι στην καλυτερη περιπτωση ιδιας ποιοτητας, μονο που καταναλωνεται μακρυα απο την πηγη του και εχει υποστει επεξεργασια και ταλαιπωρια. Δεν είναι βεβαια ανθυγιεινό. Αλλά από τη στιγμή που θα φύγει από τη συσκευάστρια εταιρεία κανείς δεν ξέρει σε τι συνθήκες φυλάσσεται. Το νερο της βρύσης απο την άλλη, βρίσκεται πάντα υπό πίεση 3 - 5 ατμοσφαιρων και περιεχει διαλυμενο φυσικο οξυγονο, ειναι δηλαδη ζωντανο. Υπο τετοιες συνθηκες ειναι αυτοματα και προφυλαγμένο απο παθογόνους μικροοργανισμους. Το εμφιαλωμενο ειναι στασιμο νερο που χρειαζεται επεξεργασια και ειδικες συνθηκες για να μην σαπισει.

 

Ερώτημα δεύτερο: Ειναι φθηνοτερο το εμφιαλωμενο νερο;

Απαντηση:  Πληρωνουμε 1.700 φορες ακριβοτερο για ένα προϊόν που υπαρχει αφθονο στο σπιτι και στη φυση.... Εχει φθασει το 1 λίτρο εμφιαλωμένο νερό να κοστίζει όσο και ένα λίτρο βενζίνης. Ακρίβυνε το νερό; Όχι βέβαια! Είπαμε το νερό είναι πολύτιμο αλλά όχι από πλευράς τιμής. Είναι πολύτιμο για τη ζωή. Το νερό βρύσης κοστίζει μόνο 0.60€ το 1 κυβικό μέτρο δηλαδή τα 1000 λίτρα.

Το εμφιαλωμένο κοστιζει 1€ το ενα λίτρο δηλαδη 100.000€ το ένα κυβικο μετρο!

 

Ερωτημα τριτο: Ποσο βλαπτει το περιβαλλον το εμφιαλωμενο νερο;

  • Κάθε μπουκάλι νερό για να κατασκευαστεί (το πλαστικό τμήμα του) χρησιμοποιεί 0,6 λιτρα πετρέλαιο. Αναλογιστείτε ότι μόνο η Αμερική καταναλώνει 26.000.000.000 λίτρα εμφιαλωμένο νερό. Αυτό για να συσκευαστεί χρειάζεται 17.000.000 λίτρα πετρέλαιο. Όχι και λίγα ε;
  • Για να μεταφερθεί το μπουκάλι στον τελικό καταναλωτή (μέσω πλοίων, φορτηγών κτλ.) καταναλώνει πάλι πετρέλαιο. Όταν ο τελικός καταναλωτής πιει το νεράκι του, το μπουκαλάκι καταλήγει στα σκουπίδια και όχι στην ανακλύκλωση (κατά πάσα πιθανότητα).
  • Αν δεν πεταχτεί στα σκουπίδια, θα πεταχτεί (από τους ασυνείδητους) στο περιβάλλον, μολύνοντάς το τουλάχιστον για πάνω από 300-400 χρόνια (τόσο κάνει για να λιώσει ένα μπουκαλάκι νερό).
  • Αν πάει στα σκουπίδια και θαφτεί σε χωματερή υπολογίστε τουλάχιστον 1000 χρόνια για να λιώσει.
  • Αν πάει στα σκουπίδια και καταλήξει να αποτεφρωθεί, τότε το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένο (PET) εκλύει χλωρίνη σε αέριο και βαρέα μέταλλα τα οποία είναι άκρως τοξικά.
  • Αν καταλήξει στην ανακύκλωση, σε πολλές χώρες δεν ανακυκλώνεται εκεί, αλλά μεταφέρεται σε άλλες χώρες για να διασπαστεί (επιπλέον πετρέλαιο για μεταφορά).

Ας προσεξουμε το φοβικο συνδρομο που μας τροφοδοτουν υποπτες επιστημονικες ανακοινωσεις. Το μαρκετινγκ σημερα ειναι επιστημονικο και διαθετει πολυ εξυπνους τροπους να μας παραπλανησει. Με σκοπο βεβαια το κερδος. Ας χρησιμοποιησουμε την κοινη λογικη. Δεν χρειαζονται ειδικες γνωσεις για να σκεφθουμε.

Απόψεις  Πηγή: Medgreece.htm

Είναι γνωστό ότι καταναλώνονται ετησίως 154 δισεκατομμύρια λίτρα εμφιαλωμένο νερό. Το πιο πολύ νερό από αυτό καταναλώνεται σε περιοχές όπου το νερό βρύσης είναι πεντακάθαρο, πόσιμο, ελεγμένο και πιο υγιεινό! Οι χώρες του τρίτου κόσμου ή αυτές που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό δεν καταναλώνουν εμφιαλωμένο... Διακρίνετε εδώ μια ανισορροπία;

Το εμφιαλωμένο νερό εκτός του ότι είναι "κονσέρβα" και κανείς δεν ξέρει αν αυτός που το πουλάει το έχει αφήσει κανένα δεκαήμερο στον ήλιο (όχι οι εταιρείες παρασκευής αλλά τα καταστήματα) πράγμα το οποίο είναι ότι χειρότερο, είναι πιο ακριβό (μας πουλάνε κάτι το οποίο αξίζει ελάχιστα ... σε τιμή βενζίνης) αλλά το σημαντικότερο, είναι αντι-οικολογικό...

Το νερό είναι απαραίτητο για να ζήσουμε. Δεν χρειάζεται να είναι όμως εμφιαλωμένο. Το εμφιαλωμένο νερό δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης. Είναι περιττό. Αναγκαίο είναι όταν είσαστε σε μια περιοχή όπου δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό ή πόσιμο. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι σπατάλη και τελείως αντιοικολογική η κατανάλωσή του.

Στην Ελλάδα έχουμε ένα προσεγμένο δίκτυο ύδρευσης το οποίο πραγματοποιεί συνέχεια ελέγχους για την ποιότητα του νερού που παρέχει (εντάξει σε κάποιες περιοχές μπορεί να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, αλλά σε γενικές γραμμές το νερό στην Ελλάδα είναι πόσιμο και καθαρότατο).

Δεν λέω ότι το εμφιαλωμένο νερό είναι ανθυγιεινό. Αλλά από τη στιγμή που θα φύγει από τη συσκευάστρια εταιρεία κανείς δεν ξέρει σε τι συνθήκες φυλάσσεται . Και επιπλέον είναι τελείως χαζό να δίνουμε όταν δεν συντρέχει συγκεκριμένος λόγος 1700 φορές περισσότερο για ένα προϊόν που έχει ο καθένας σε αφθονία σπίτι του....

 

Ενημερωση για το Επιτραπέζιο νερο

Πηγη: vita.gr

Καταρχήν, οφείλουμε να διαβάσουμε στην ετικέτα το είδος του εμφιαλωμένου νερού που πίνουμε, μιας και δεν είναι όλα ίδια.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες, αναγνωρισμένες από την Ευρωπαϊκή Ένωση:

  • το επιτραπέζιο,
  • το φυσικό μεταλλικό νερό
  • το νερό πηγής.

Στην ετικέτα δεν επιτρέπεται να αναφέρεται οποιοσδήποτε άλλος χαρακτηρισμός του νερού (π.χ. θεραπευτικό, ιαματικό, φυσικό νερό, μεταλλικό νερό ή φυσικό μεταλλικό νερό πηγής). Ποια είναι, όμως, σύμφωνα με τη νομοθεσία,τα χαρακτηριστικά του νερού των παραπάνω τριών κατηγοριών;

Επιτραπέζιο νερό. Επιτρέπεται να είναι οποιασδήποτε προέλευσης (π.χ. από γεώτρηση, από λίμνη, από ποτάμι, ακόμη και αφαλατωμένο νερό θάλασσας). Στο επιτραπέζιο νερό επιτρέπεται να γίνει οποιαδήποτε διαδικασία απολύμανσης κρίνεται απαραίτητη, προκειμένου η σύστασή του να είναι σύμφωνη με την κοινοτική οδηγία (98/83) για το πόσιμο νερό. Και ποιο είναι το πόσιμο; Είναι αυτό που προορίζεται για ανθρώπινη κατανάλωση και πρέπει να είναι αβλαβές, άοσμο, άχρωμο, δροσερό, με ευχάριστη γεύση, ενώ τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά πρέπει να κυμαίνονται μεταξύ ορισμένων αποδεκτών ορίων που ορίζονται από τις αντίστοιχες κοινοτικές οδηγίες. Συνήθως τα επιτραπέζια νερά υφίστανται τη διαδικασία της μικροδιήθησης και του οζονισμού (απολύμανση με όζον). Πρακτικά, η σύσταση του επιτραπέζιου νερού και του νερού της βρύσης είναι ίδια. Με απλά λόγια, πρόκειται για νερά με τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά, με τη δια­φορά ότι το επιτραπέζιο νερό είναι εμφιαλωμένο, ενώ της βρύσης τρεχούμενο.

Φυσικό μεταλλικό νερό. Πρόκειται για το νερό που είναι μικροβιολογικά κατάλληλο προς πόση, έχει υποχρεωτικά υπόγεια προέλευση και αντλείται από μία ή περισσότερες φυσικές πηγές ή τεχνητές εξόδους μιας πηγής. Διακρίνεται από το κοινό πόσιμο νερό από:

α. τη φυσιολογική του σύσταση, αφού περιέχει περισσότερα ανόργανα άλατα, ιχνοστοιχεία ή άλλα συστατικά (π.χ., είναι πλούσιο σε μαγνήσιο, φτωχό σε νάτριο, φθοριούχο), και

β. από την αρχική του κατάσταση που διατηρείται άθικτη λόγω της υπόγειας προέλευσής του. Στα φυσικά μεταλλικά νερά δεν επιτρέπεται καμία επεξεργασία απολύμανσης που έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή του μικροβιακού φορτίου.

 

Νερό πηγής. Για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «νερό πηγής», πρέπει να... βγάλουμε από το μυαλό μας την εικόνα της πηγής και να το σκεφτούμε ως μια ενδιάμεση κατηγορία ανάμεσα στο επιτραπέζιο και το φυσικό μεταλλικό νερό. Το νερό πηγής μοιάζει με το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι έχει οπωσδήποτε υπόγεια προέλευση, σταθερή σύσταση, δεν υφίσταται καμιά διαδικασία απολύμανσης και εμφιαλώνεται πάντα στην πηγή προέλευσής του. Διαφέρει, όμως, από το φυσικό μεταλλικό νερό ως προς το ότι οι φυσικοχημικές παράμετροί του (η σύστασή του) δεν ακολουθούν αυτές του φυσικού μεταλλικού νερού, αλλά του επιτραπέζιου, δηλαδή του κοινού πόσιμου νερού. Με άλλα λόγια, το νερό πηγής δεν είναι πλούσιο σε κάποιο μεταλλικό στοιχείο (π.χ. μαγνήσιο, ασβέστιο) ούτως ώστε να χαρακτηριστεί μαγνησιούχο, ασβεστούχο κλπ. Πάντως, το πιθανότερο είναι να δούμε το χαρακτηρισμό «νερό πηγής» σε κάποιο εισαγόμενο νερό, δεδομένου ότι τα ελληνικά εμφιαλωμένα νερά ανήκουν είτε στα φυσικά μεταλλικά είτε στα επιτραπέζια.

 

Υποχρεωτικές αναγραφόμενες ενδείξεις επί της συσκευασίας

"Πηγή": Vikos

Κάθε εμφιαλωμένο νερό υποχρεωτικά πρέπει να αναγράφει την ένδειξη της κατηγορίας στην οποία ανήκει. Ως 'ενδείξεις' εννοούνται και οι εικόνες ή τα σύμβολα που υπάρχουν στην ετικέτα ή στο περιλαίμιο του μπουκαλιού, το εμπορικό σήμα της συσκευασίας τροφίμων, στα οποία σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση συμπεριλαμβάνονται και τα εμφιαλωμένα νερά.

Τα εμφιαλωμένα νερά πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφουν τις εξής ενδείξεις στη συσκευασία τους:

1.      Ονομασία πώλησης του προϊόντος.

2.      Ονομασία πηγής υδροληψίας.

3.      Τόπος εκμετάλλευσης της πηγής.

4.      Χημική ανάλυση της σύνθεσης.

5.      Κατεργασίες που ενδεχομένως πραγματοποιούνται κατά τη διαδικασία εμφιάλωσης.

6.      Ποσότητα περιεχομένου (όγκος).

7.      Χρονολογία ελάχιστης διαθεσιμότητας (μέρα/μήνας/έτος).

8.      Παρτίδα παραγωγής.

9.      Συνθήκες συντήρησης και χρήσης του προϊόντος.

10.    Όνομα ή εμπορική επωνυμία παρασκευαστή.

Ενδείξεις που απαγορεύεται να αναγράφονται επί της συσκευασίας:

  • Όσες αποδίδουν στο νερό θεραπευτικές ιδιότητες.
  • Φράσεις σχετικές με την επίδραση του νερού στις λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού, όπως 'Ενισχύει την πέψη' ή 'Βοηθά στο αδυνάτισμα'.
  • Εκφράσεις που υπαινίσσονται ένα χαρακτηριστικό που δεν υπάρχει, αποσκοπώντας στην παραπλάνηση του καταναλωτικού κοινού.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ

Ενημέρωση για τη γρίπη (και όχι μόνο) με ερωτήσεις και απαντήσεις

Τι είναι η γρίπη από τον νέο ιό Η1Ν1;
Είναι νόσος του αναπνευστικού, παρόμοια με την κοινή εποχιακή γρίπη. Είναι ήπια νόσος και οι ασθενείς αναρρώνουν γρήγορα. Έχει θνητότητα μικρότερη από 1%. Δεν είναι διαφορετική από μιά κοινή γρίπη. Η διαφορά έγκειται στη ταχύτητα μετάδοσης: μη διαθέτοντας αντισώματα για να αμυνθούμε ασθενούμε περισσότεροι άνθρωποι.

Τι γνωρίζουμε για τον ιό Η1Ν1;
Είναι ιός που μέχρι τώρα ΔΕΝ υπήρχε στη φύση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι ΔΕΝ έχουμε αντισώματα και γι’ αυτό συμβαίνει πανδημία.

Πώς μεταδίδεται ο ιός;
1. Άμεση επαφή. Το πιο σύνηθες: μέσω σταγονιδίων από άνθρωπο σε άνθρωπο (βήχας, φτέρνισμα, φιλί).
2. Έμμεση επαδή. Ο ιός ζει σε επιφάνειες (πόμολα, γραφεία, πόρτες, χερούλια τουαλέτας, κλινοσκεπάσματα) έως 8 ώρες. Έτσι μπορεί να μολύνει τα χέρια και από κει να μπει στο σώμα αν τα χέρια ακουμπήσουν τη μύτη ή το στόμα ή τα μάτια.

Η περίοδος μεταδοτικότητας;
Μία μέρα πριν και μέχρι και 7 μέρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων. Η μετάδοση του ιού αρχίζει με την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων: βήχας και φτέρνισμα διασπείρουν τον ιό στο περιβάλλον μέσω σταγονιδίων (ο ιός κάθεται πάνω στα σταγονίδια). Ο ιός αδρανοποιείται με τον βρασμό και με κοινά απολυμαντικά (οινόπνευμα, χλωρίνη).

Τα συμπτώματα;
Βήχας, πυρετός, καταρροή, πονόλαιμος, πόνοι στους μυς, πονοκέφαλος, ρίγη, κόπωση, διάρροιες, έμετοι. Δηλαδή σαν οποιαδήποτε γρίπη.

Μέτρα προφύλαξης;
Όπως σε κάθε μεταδοτικό μικρόβιο. Βήχετε ή φτερνίζεστε σε χαρτομάντηλο, το οποίο πετάτε αμέσως σε κλειστό δοχείο απορριμάτων. Στην ανάγκη πάνω στον αγκώνα σας. Πλένετε συχνά τα χέρια. Ατομική καθαριότητα. Αποφυγή συγχρωτισμού. Καλός αερισμός χώρων εργασίας. Μείωση των meetings. Περιορισμός ταξιδιών. Μείωση αριθμού εργαζομένων που έρχονται σε επαφή με το κοινό. Ανάπτυξη τρόπων τηλεεργασίας.

Τι πρέπει να κάνετε αν έχετε συμπτώματα γρίπης;
Μείνετε στο σπίτι. Καλή ενυδάτωση (πίνετε άφθονα υγρά). Ενημερώστε τον προιστάμενο σας και/ή το τμήμα προσωπικού και/ή το ιατρείο εργασίας.

Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο;
Όχι. Μείνετε σπίτι, χωρίς να έρχεστε σε στενή επαφή με άλλους ανθρώπους (1-2 μέτρα).

Να κάνω εξέταση για να ξέρω αν πάσχω από την νέα γρίπη;
Όχι. Δεν έχει νόημα, διότι δεν αλλάζει στην πράξη η αντιμετώπιση.

Πόσο καιρό πρέπει να μείνω σπίτι μου;
Όσο διαρκούν τα συμπτώματα + 1 ημέρα - ή 7 ημέρες (ό,τι συμβεί πρώτο).

Ομάδες υψηλού κινδύνου:
Ηλικία (60 ετών), διαβήτης, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, ηπατοπάθεια, αποφρακτική πνευμονοπάθεια, άσθμα, ανοσοανεπάρκεια, καρκίνος, εγκυμοσύνη. Γενικά, άτομα με σοβαρά και χρόνια προβλήματα υγείας.

Τι πρέπει να κάνετε αν ανήκετε σε ομάδα υψηλού κινδύνου και έχετε συμπτώματα:
Μείνετε στο σπίτι σας. Καλή ενυδάτωση. Ενημερώστε τον γιατρό σας.

Τι πρέπει να κάνετε αν ένας συνάδελφος σας ενημερώσει ότι έχει συμπτώματα γρίπης;
Τίποτε. Το πιθανότερο είναι ότι θα συμβεί και σε σας. Μην βοηθάτε στο πέρασμα ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ. Συνεχίζετε να έρχεστε στην εργασία σας. Παρακολουθείτε τον εαυτό σας για συμπτώματα γρίπης. Τηρείτε τους κανόνες υγιεινής.

Τι είναι η πανδημία;
Σύμφωνα με τον ορισμό, έχουμε πανδημία όταν ασθενούν πολλοί άνθρωποι. Εάν μία ασθένεια δεν είναι επικίνδυνη, και η πανδημία δεν είναι επικίνδυνη.

Ποια είναι η πιο επικίνδυνη ασθένεια;
Ο φόβος της πανδημίας. Παρεμπιπτόντως, είναι και ιδιαιτέρως επικερδής.

Τι κάνει το εμβόλιο;
Όπως ισχύει για κάθε εμβόλιο, έτσι και για αυτό το εμβόλιο δεν έχει υπάρξει επιστημονική απόδειξη ότι θα κάνει καλό σε σένα (όπως άλλωστε και σε οποιονδήποτε άνθρωπο). Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάνει καλό στις τσέπες αυτών που το πουλάνε.

Τότε γιατί γίνεται το εμβόλιο;
Δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις. Ένας μη-επιστημονικός λόγος είναι ότι ωφελεί τις τσέπες αυτών που το φτιάχνουν και το πουλάνε.

Πώς τους ωφελεί δηλαδή;
Σακατεύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα των ανθρώπων, υπονομεύεται μακροπρόθεσμα η δημόσια υγεία, οπότε έτσι αυξάνεται η εξάρτηση από τα φάρμακα την χημική ιατρική και την ιατρική τεχνολογία. Θα γνωρίζεις ότι ο πλέον αναπτυσσόμενος παγκόσμιος οικονομικός κλάδος είναι αυτός της εμπορικής ιατρικής. Αυτός είναι ο λόγος που στοχεύουν τα εμβόλια πρώτα στα παιδιά και στις εγκύους, γιατί έτσι δημιουργούν μελλοντικούς πελάτες.

Καλά, η διασπορά μικροβίων δεν θα βλάψει και τους ίδιους;
Με τη μέθοδο των εμβολίων, όχι. Με τα εμβόλια στοχεύονται και προσβάλλονται τα άτομα απευθείας, χωρίς γενική προσβολή.

Πώς επιτυγχάνεται ο φόβος της πανδημίας;
Με επικοινωνιακά τεχνάσματα, με τη χρήση εταιρειών δημοσίων σχέσεων και προπαγάνδας και έλεγχο των μαζικών μέσων, για να ενσπείρουν τον φόβο και τον πανικό. Παράδειγμα: έριξαν από αέρος ένα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ μικρόβιο στην μακρινή Ουκρανία προκαλώντας μια επιδημία με πολλούς θανάτους, σε βαθμό που η χώρα να κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και στη δύση διαφήμισαν την πανδημία αυτή ως τέτοια από τον ιό της γρίπης.

Ποιοι κατασκευάζουν τέτοια μικρόβια;
Μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, που "συμπτωματικά" στο παρελθόν συνέβαινε να ασχολούνται με στρατιωτικές εφαρμογές στο ραδιολογικό-βιολογικό-χημικό πόλεμο (ΡΒΧΠ). Η δράση τους είναι παλιά, βάλε για παράδειγμα στο Google "1976 swine flu" (1976 γρίπη χοίρων) και δες τι κάνανε και ποιες μεθόδους προπαγάνδας εφάρμοζαν από τότε. Τότε κατασκεύασαν εμβόλιο από το οποίο χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν και σακατεύτηκαν για όλη τους τη ζωή. Στις ΗΠΑ, έχοντας "μάθει" από το παρελθόν, πέρασαν κάτω από τραπέζι νόμο σύμφωνα με τον οποίο κανείς ασθενής δεν δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση για ζημία που τυχόν θα πάθει από εμβόλια. Επίσης μέσα από τη διάβρωση οργανισμών με μηχανισμούς επιβολής όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, προσπαθούν να επιβάλλουν τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.

Και περνά τέτοια προπαγάνδα;
Περνά γιατί είναι "πολλά τα λεφτά". Όχι όμως πάντα (παράδειγμα εδώ). Επίσης δημιουργήθηκε θέμα με τον τύπο των εμβολίων (διαφορετικές μορφές). Στη Γερμανία αποδείχτηκε ότι το εμβόλιο που έκαναν τα κυβερνητικά στελέχη (μπροστά στις κάμερες, προπαγανδίζοντάς το) ήταν διαφορετικό από αυτό που δίνανε στον κόσμο. Οι περισσότερες χώρες "αγόρασαν" εμβόλια χωρίς τις νόμιμες εγκρίσεις βάσει των διεθνών κανονισμών υγείας. Πολλές χώρες έχουν απαγορεύσει ήδη το εμβόλιο, παρόλο που αυτό δεν ακούστηκε στις "ειδήσεις". Η "ενημέρωση" είναι λειψή και διαστρεβλωμένη. Στην τηλεόραση ακούσαμε π.χ. τον παρουσιαστή να λέει: "Κορυφώνεται η πανδημία της γρίπης και στη χώρα μας. Πέντε άτομα προσήχθησαν στο νοσοκομείο". Ούτε η πανδημία αυτή είναι επικίνδυνη (σύμφωνα με τον ιατρικό ορισμό της πανδημίας), αλλά και επίσης ο αριθμός των 5 ακριβώς θα έπρεπε να μας καθησυχάσει αφού από την κοινή γρίπη κάθε χρόνο πεθαίνουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι.

Υπάρχουν γιατροί που είναι υπέρ του εμβολίου!
Φυσικά και υπάρχουν, όπως υπάρχουν και γιατροί που είναι κατά του εμβολίου. Όλοι τους κάτι θα ξέρουν, και οι μεν και οι δε προφανώς έχουν τους λόγους τους. Όπως και ο πρόεδρος της ελληνικής επιτροπής εμβολιασμού κατά της νέας γρίπης κ. Πλωμαρίτης, που είχε την ευθιξία να εξηγήσει δημοσίως τους δικούς του λόγους - βλέπε εδώ. Γιατροί είναι, κάτι θα ξέρουν όλοι τους.

Από που μπορώ να ενημερωθώ περισσότερο;
Είναι γνωστό, ότι οι κλασικές μορφές μέσων ενημέρωσης με πρώτη την τηλεόραση είναι ευαίσθητες στη μονομερή προπαγάνδα, ενώ το διαδίκτυο είναι περισσότερο ανοιχτό από τη φύση του. Ο ζητών ευρίσκει. Ψάξε και θα βρεις αρκετά. Για τις τεχνικές της προπαγάνδας ρίξε μια ματιά εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Propaganda.

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τον εαυτό μου;
Να έχεις δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα τηρώντας τις βασικές αρχές της καλής υγείας: υγιής τρόπος ζωής, σωστή διατροφή, κανόνες υγιεινής, όχι φάρμακα, σωστή άσκηση, σωστό περιβάλλον. Ένας δυνατός οργανισμός ξεπερνά τις μικροβιακές προσβολές χωρίς την εκδήλωση ασθένειας (χωρίς συμπτωματικό στάδιο).

Δεν μού τα λέτε καλά! Είστε υπερβολικοί! Λέτε ψέμματα!
Κανένας νόμος δεν τιμωρεί το ψέμμα. Χρησιμοποιούμε το συνταγματικό και νόμιμο δικαίωμά μας να ψευδόμαστε. Εάν εσύ έχεις να πεις αλήθειες, πες τα εσύ καλύτερα.

Ανοησίες!
Ούτε την ανοησία τιμωρεί ο νόμος. Εμείς θα συνεχίσουμε τις ανοησίες, και εσύ αν θεωρείς τον εαυτό σου έξυπνο πήγαινε κάνε το εμβόλιο, και περαστικά σου.

Είστε συνωμοσιολόγοι!
Σωστά. Η δική μας συνωμοσία εναντίον του εμβολίου θα φέρει περισσότερα λεφτά από την συνωμοσία υπέρ του εμβολίου. Ευτυχώς που το κατάλαβες.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ

Έρευνα: Η ατμοσφαιρική ρύπανση μειώνει το IQ των παιδιών

Παιδιά που ζουν σε γειτονιές με έντονη ατμοσφαιρική ρύπανση έχουν χαμηλότερες επιδόσεις σε τεστ εξυπνάδας και μνήμης έναντι παιδιών που αναπνέουν καθαρότερο αέρα, υποδεικνύει νέα έρευνα.

Η επίδραση της ρύπανσης στην εξυπνάδα φάνηκε να είναι παρόμοια με αυτή που εμφάνιζαν παιδιά που οι μητέρες τους κάπνιζαν 10 τσιγάρα την ημέρα, στην εγκυμοσύνη, ή παιδιά που είχαν εκτεθεί σε μόλυβδο, δήλωσε η ερευνήτρια Dr. Shakira Franco Suglia, του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στη Βοστόνη.

Ενώ η επίδραση της ρύπανσης στην καρδιαγγειακή και αναπνευστική υγεία έχει ερευνηθεί εκτενώς, λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με το πώς η εισπνοή μολυσμένου αέρα μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο, σημειώνει η ερευνήτρια στο περιοδικό 'American Journal of Epidemiology'.

Για να ερευνήσει το θέμα η ερευνητική ομάδα εξέτασε 202 παιδιά, ηλικίας 8 έως 11 ετών, που έλαβαν μέρος σε έρευνα για το κάπνισμα των μητέρων.

Συσχέτισαν πολλές παραμέτρους νοητικών λειτουργιών με την έκθεση των παιδιών σε μαύρο άνθρακα, συστατικό που εκλύεται από την εξάτμιση των αυτοκινήτων και φορτηγών και ιδιαιτέρως των πετρελαιοκίνητων οχημάτων.

Όσο μεγαλύτερη ήταν η έκθεση των παιδιών στον μαύρο άνθρακα τόσο χαμηλότερες αποδόσεις είχαν στα τεστ εξυπνάδας. Η σχέση παρέμενε και αφού έλαβαν υπόψη οι ερευνητές παράγοντες όπως την εκπαίδευση των γονέων, το βάρος στη γέννηση και την έκθεση στον καπνό.

Για παράδειγμα, η μεγάλη έκθεση σε μαύρο άνθρακα σχετίστηκε με πτώση 3,4 μονάδων στο IQ , κατά μέσον όρο. Τα παιδιά που είχαν εκτεθεί πολύ, παρουσίαζαν και χαμηλότερο σκορ σε εξετάσεις λεξιλογίου, μνήμης και μάθησης.

Η ερευνήτρια υπογραμμίζει ότι η έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση έχει συνδεθεί με αριθμό αρνητικών επιπτώσεων και βρίσκεται στην ακτίνα της έκθεσης του εμβρύου σε καπνό και της έκθεσης σε μόλυβδο.

Η έρευνα υποδεικνύει ότι η ρύπανση μπορεί να έχει επιβλαβή επίδραση στην υγεία προκαλώντας φλεγμονή και οξειδωτικές βλάβες στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές καλούν σε νέα έρευνα για την επίδραση της ρύπανσης στην εξέλιξη της εξυπνάδας στα παιδιά και στη νοητική εξασθένηση των ανθρώπων όλων των ηλικιών, όπως και για το αν η έκθεση μπορεί να προκαλεί ή να επιταχύνει την εκφύλιση του εγκεφάλου σε ασθένειες όπως η νόσος του Πάρκινσον και το Alzheimer.

 

Προσοχή στο κλιματιστικό του ΙΧ

Προσοχή βενζόλιο

Μην ενεργοποιείτε A/C αμέσως μόλις μπείτε στο αυτοκίνητο!
Ανοίξτε τα παράθυρα, αφού μπείτε στο αυτοκίνητό σας και μην ενεργοποιήσετε τον κλιματισμό αμέσως.
Σύμφωνα με τις έρευνες που έγιναν, το καλοριφέρ ή Α/C εκπέμπει Βενζόλιο, μια τοξίνη που προκαλεί τον Καρκίνο (καρκινογόνο- είναι η πλαστική θερμαινόμενη μυρωδιά του αυτοκινήτου σας).
Εκτός από την πρόκληση καρκίνου, είναι δηλητήριο για τα  οστά σας, προκαλεί αναιμία και μειώνει τα λευκά αιμοσφαίρια. Η παρατεταμένη έκθεση θα προκαλέσει λευχαιμία, αυξάνοντας τον κίνδυνο του καρκίνου. Μπορεί  επίσης να προκαλέσει αποβολή.

Η γλώσσα της θεραπείας (υγεία, ασθένεια, ιατρική)

Η γλώσσα της θεραπείας: η ιστορία μιας επανάστασης στην ιατρική επιστήμη

 

Του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ (Jean-Jacques CREVECOEUR)

 

«Είναι ευκολότερο να διασπασθεί ένα άτομο από το να αλλάξει μια πεποίθηση " έλεγε ο Αϊνστάιν. Πράγματι, όλοι οι άνθρωποι έχουν την τάση να αντιστέκονται στις αλλαγές και στις καινοτομίες καταναλώνοντας για αυτό ένα μέρος από την ενέργειά τους. Αυτό είναι γνωστό από παλιά. Ισχύει για όλους και ακόμη περισσότερο για τους επιστήμονες, που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδεχθούν τις νέες θεωρίες, επειδή αυτές θα αντιπροσωπεύουν πάντα απώλεια ισχύος, χρήματος και γοήτρου για εκείνους που αποτελούν το επιστημονικό κατεστημένο.

Όταν άρχισα τις σπουδές μου στις φυσικές επιστήμες ήμουν πεπεισμένος ότι θα ερχόμουν σε επαφή με την λαμπρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών που αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην αφιλοκερδή έρευνα της αλήθειας και της γνώσης, με απώτερο στόχο να φέρουν την ευτυχία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Εκείνη την εποχή νόμιζα ότι η επιστημονική διαδικασία βασιζόταν αποκλειστικά σε αντικειμενικά γεγονότα και ότι οι επιστήμονες επεδίωκαν ακούραστα να αναδείξουν τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού που παρατηρούνται ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες. Πίστευα επίσης ότι οι ερευνητές είχαν ανοιχτό μυαλό, ήταν ανοιχτοί στον διάλογο, αναθεωρούσαν συνεχώς τις διάφορες υποθέσεις και αποδεχόντουσαν την αντιπαραβολή απόψεων. Αφού αφιέρωσα 5 χρόνια της ζωής μου σ' αυτόν τον κόσμο αποφάσισα να τον εγκαταλείψω, ευτυχής που είχα διαμορφωθεί με τρόπο αυστηρό και κριτικό από εξαιρετικούς δασκάλους αλλά και απογοητευμένος από την αδιαλλαξία, τη στενοκεφαλιά, τις απάτες, το κυνήγι των δημοσιεύσεων και την υποδούλωση των επιστημόνων στους χορηγούς τους. Δεν είχα υποπτευθεί, τότε, ότι στον ιατρικό κόσμο, που υποτίθεται ότι είναι στην υπηρεσία της ζωής και της υγείας, οι προστριβές ήταν ακόμη πιο σκληρές και βίαιες.

Άρχισα τότε μια σειρά μαθημάτων κατάρτισης στη γενική φιλοσοφία (μετά τη διακοπή του διδακτορικού μου στις φυσικές επιστήμες) και συγχρόνως ήμουν για δύο χρόνια ερευνητής στην παιδαγωγική. Εκείνη την εποχή, το 1984, άρχισα να ενδιαφέρομαι για την επιστημολογία της ιατρικής, δηλαδή την κριτική μελέτη της λειτουργίας της ιατρικής, των αξιωμάτων της, των μεθόδων συλλογιστικής της. Έτσι βαθμιαία εξοικειώθηκα με όλα τα είδη της ιατρικής σκέψης, από την επιστημονική ιατρική μέχρι την κινεζική ιατρική και ανάμεσά τους μια ολόκληρη σειρά θεραπειών, οι οποίες αδίκως ονομάζονται « παράλληλες ιατρικές ».

Όντας επιστήμονας, φιλόσοφος και παιδαγωγός, έχω χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που διδάχτηκα για να συσχετίζω και να ελέγχω τη συνέπεια των διαδικασιών και των ανακοινώσεων. Κυρίως, όμως, έχω δοκιμάσει αρκετές από αυτές τις ιατρικές, γινόμενος ο ίδιος παρατηρούμενο πειραματόζωο και συγχρόνως παρατηρητής. Το συμπέρασμά μου : βιώνουμε, στην ιατρική, μια επανάσταση του ίδιου εύρους με αυτή που γνώρισε η φυσική με τον Κοπέρνικο, τον Κέπλερ και τον Γαλιλαίο κατά τον δέκατο έκτο αιώνα. Και όπως και εκείνοι οι αστρονόμοι και μαθηματικοί, έτσι και οι πρωτοπόροι αυτής της νέας προσέγγισης της υγείας και της ασθένειας υφίστανται τις χειρότερες ενοχλήσεις, τις χειρότερες κατηγορίες και τις χειρότερες απειλές.

 

Γιατί η ιατρική βρίσκεται σε αδιέξοδο;

Στην αρχή της δεκαετίας του 1980 οι ιδιωτικές συνομιλίες μου με συναδέλφους ερευνητές στον τομέα της ιατρικής και της βιολογίας μου είχαν ήδη βάλει ψύλλους στ' αυτιά. " Στην ιατρική, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Το ξέρουμε μερικά χρόνια τώρα και δεν ξέρουμε προς τα πού να προσανατολίσουμε τις έρευνές μας." Αυτές οι παρατηρήσεις αφορούσαν το σύνολο της ιατρικής έρευνας και όχι ένα μόνο μικρό απομονωμένο τομέα, δυστυχώς. Οι εκμυστηρεύσεις γινόντουσαν ανεπίσημα, μια και κανένας δεν τολμούσε να τις κοινοποιήσει ούτε στα επιστημονικά συνέδρια, από φόβο μήπως και διακοπούν αμέσως οι επιχορηγήσεις, οι απαραίτητες για να συνεχιστούν οι εργασίες στα εργαστήρια.

Έτσι, τότε, είχα πολύ αποσπασματικές πληροφορίες σχετικά με την απόγνωση, στην οποία βρισκόντουσαν οι ερευνητές στην ιατρική και τη βιολογία. Δεν καταλάβαινα όμως γιατί βρισκόντουσαν σε αδιέξοδο. Με την ευκαιρία αυτή ανακάλυψα επίσης ότι στην πλειοψηφία των επιστημόνων είχε (και έχει) επιβληθεί καθεστώς σχεδόν πλήρους απουσίας ελευθερίας στη σκέψη, την έρευνα και την έκφραση. Έτσι, εκείνοι που υποτίθεται ότι ενσωμάτωναν όλες τις ελπίδες της ανθρωπότητας μου έδιναν ξαφνικά την εντύπωση εκφοβισμένων προλετάριων, ξεπουλημένων και στο έλεος κάποιου ιατροφαρμακευτικού βιομηχανικού συμπλέγματος, που αποφάσιζε όχι μόνο το τι είναι σωστό ή καλό για την υγεία των ατόμων, αλλά και το τι πρέπει να παραχθεί και να νομιμοποιηθεί επιστημονικά, ώστε να αυξήσει τα κολοσσιαία οφέλη τους.

Εν τω μεταξύ, πολλές στατιστικές αποδείκνυαν αυτό που οι ερευνητές συνάδελφοί μου μου είχαν ήδη ανακοινώσει. Ανάμεσα στο1970 και το1990 έχει παρατηρηθεί στατιστικά ότι αυτοί που προσβάλλονται από σοβαρές ασθένειες (καρδιαγγειακές, καρκινώδεις, εκφυλιστικές, αυτοάνοσες, κ.λ.π.) είναι κατά πέντε χρόνια νεώτεροι από παλαιότερα Κατά την ίδια περίοδο, η εκδήλωση κάποιων ασθενειών (το ετήσιο ποσοστό εμφάνισής τους), αυξήθηκε κατά 3 έως 10 φορές. Κανένα πραγματικό φάρμακο δεν έχει βρεθεί για τον καρκίνο, το έιτζ, τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι αλλεργίες έχουν κυριολεκτικά εκραγεί μέσα σε 20 χρόνια. Τα περισσότερα από τα αντιβιοτικά είναι πλέον αναποτελεσματικά καθώς η αντίσταση των προσαρμοσμένων πια βακτηριδίων αυξάνεται! Τα εμβόλια αμφισβητούνται όλο και περισσότερο, όχι μόνο εξαιτίας των παρενεργειών τους, αλλά κυρίως εξαιτίας του ότι αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο (από τις στατιστικές που δυστυχώς αποκρύβονται από τα μάτια του μεγάλου κοινού), ότι η αποτελεσματικότητά τους είναι μόνον υποθετική. Παρά την καθαρή αύξηση των δαπανών για την υγεία, η ποιότητα της ζωής και της υγείας του ανθρώπου στις χώρες της δύσης έχει επιδεινωθεί.

Από τότε οι πολυάριθμες μελέτες μου, οι συνομιλίες μου με κάθε είδους θεραπευτές και οι προσωπικές μου εμπειρίες με έκαναν να καταλάβω γιατί η ιατρική, όπως είναι σήμερα, όχι μόνο βρίσκεται σε αδιέξοδο, αλλά επίσης και σε λάθος δρόμο. Έχω ακόμη καταλάβει ότι βασική αιτία αυτής της συλλογικής επιδείνωσης της κατάστασης υγείας στον πλανήτη είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί η ιατρική. Επομένως έχουμε απομακρυνθεί πολύ από τη συμβουλή που έδινε στους μαθητές του ο Ιπποκράτης : «Προ πάντων, μην βλάπτετε»...

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, ας εξετάσουμε ποια θα μπορούσαν να είναι τα θεμέλια της σύγχρονης ιατρικής σκέψης. Θα μπορούσε κανείς να τα συνοψίσει ως εξής:

1. Η ασθένεια υπάρχει, είναι κάτι το μοιραίο που πρέπει να το εξαφανίσουμε.

2. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από νοσώδη συμπτώματα (πόνοι, ερυθρότητες, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ..).

3. Η θεραπεία κάποιας ασθένειας συνίσταται στην εξαφάνιση, το συντομότερο δυνατόν, όλων αυτών των νοσωδών συμπτωμάτων, με τη βοήθεια του οπλοστασίου των φαρμάκων.

4. Η ασθένεια είναι ουσιαστικά μια φυσική πραγματικότητα που έχει επιπτώσεις σε κάποιο ιδιαίτερο όργανο του φυσικού σώματος και θεωρείται βιο-φυσικο-χημικός μηχανισμός που μπορεί να απορρυθμισθεί.

5. Πολλές ασθένειες προκαλούνται από παθογόνους παράγοντες (μικρόβια, μύκητες, βακτηρίδια, ιοί), καρκινογόνους παράγοντες ή αλλεργιογόνους παράγοντες. Πρέπει επομένως να αποφύγει κανείς κάθε επαφή με αυτούς τους παράγοντες (σε αυτήν την περίπτωση κάνουμε πρόληψη). Εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, θα προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε ή να εξαφανίσουμε αυτούς τους παράγοντες (τότε κάνουμε θεραπεία).

6. Μερικές άλλες ασθένειες έχουν γενετική προέλευση και διαβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα.

7. Εάν ολόκληρο το θεραπευτικό οπλοστάσιο αποδειχθεί ανίσχυρο ή αναποτελεσματικό, θα πρέπει τότε να αφαιρέσουμε το όργανο που έχει καταληφθεί από την ασθένεια, επιτρέποντας έτσι στον ασθενή να επιζήσει.

 

Οι επιστημονολόγοι αποκαλούν αυτό το είδος απαρίθμησης βασικά αξιώματα κάποιας θεωρίας ή πρακτικής.

Σ' αυτό το άρθρο θα αντιπαρατεθώ σε αυτά τα αξιώματα, ελέγχοντας την εσωτερική τους συνέπεια και παραθέτοντας παρατηρήσεις, που είναι μεν υπαρκτές, αλλά που συχνά τις αρνούνται οι ερευνητές...

 

Η ασθένεια δεν είναι πια αυτό που ήταν

Και εάν η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική; Και εάν τα φαινόμενα παραπλανούν; Και εάν υπάρχει η πιθανότητα, αντιστρέφοντας τα αξιώματα, να εξηγηθούν καλύτερα τα αποτελέσματα όλων εκείνων των «παράλληλων» προσεγγίσεων, από τις οποίες επωφελούνται εκατομμύρια ασθενών και οι οποίες δεν έχουν αναγνωριστεί από την επίσημη επιστημονική ιατρική ;

Σας προσκαλώ να εξερευνήσετε μαζί μου αυτήν την αντίθετη άποψη και να την δεχτείτε ως μια υπόθεση εργασίας για σκέψη και έρευνα και όχι ως μια οριστική αλήθεια. Και εάν κάτι από αυτά που εγώ διαισθάνομαι λέει κάτι μέσα σας, σας προσκαλώ να μην παραμείνετε στην απλή ανάγνωση του άρθρου αλλά να ερευνήσετε το θέμα, εμβαθύνοντας.

Ας το γλεντήσουμε, λοιπόν, ξαναγράφοντας τα κλασικά αξιώματα της ιατρικής μου ...

 

Νέο αξίωμα αρ. 1 : Η ασθένεια δεν υπάρχει, δεν είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο και δεν είναι απαραίτητο να την εξαφανίσουμε.

Σύμφωνα με πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις, η ασθένεια δεν υπάρχει. Μόνο ο ασθενής υπάρχει και σε αυτόν πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή του γιατρού ή του θεραπευτή. Επιπροσθέτως, και αυτό θα τον αποδείξουμε αργότερα, η «ασθένεια» είναι σημάδι ανισορροπίας που προέρχεται, τις περισσότερες φορές, από τη συμπεριφορά του ασθενή, συνειδητή ή ασυνείδητη· επομένως δεν είναι μοιραία και αναπόφευκτη (εκτός εάν θεωρήσει κανείς ότι το ασυνείδητο είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο).

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα συμπτώματα είναι οι ορατές ενδείξεις μιας φυσικής ή ψυχικής ανισορροπίας, η οποία είναι μη ορατή. Τα συμπτώματα επομένως δεν είναι αυτή καθαυτήν η ανισορροπία. Για να το καταλάβουμε αυτό, ας πάρουμε μια πρώτη μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (φυσικό όχημα) με ένα αμάξι (αυτοκίνητο όχημα). Όταν ελαττωθεί το νερό του ψυγείου ή το λάδι του κινητήρα, αυτό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό. Εντούτοις, η ανισορροπία υπάρχει ήδη εκεί, μόνο που δεν μπορούμε ούτε να την δούμε ούτε να την ακούσουμε. Είναι αυτό που θα αποκαλέσουμε πραγματική ασθένεια. Όταν η υπερθέρμανση του κινητήρα υπερβεί το όριο, κάποια κομμάτια (που έχουν προβλεφθεί γι' αυτό το σκοπό) θα σπάσουν (βαλβίδα, εύκαμπτος, κ.λπ.), απελευθερώνοντας αμέσως πολύ ατμό! Αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία τα πράγματα φανερώνονται, γίνονται ορατά. Αυτά είναι τα συμπτώματα. Η εκτόνωση του ατμού δεν είναι σε καμία περίπτωση η ασθένεια του αυτοκινήτου : πρόκειται για μια διαδικασία που δημιουργήθηκε (σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής) για να επιτρέψει στην υπερπίεση να εξαφανιστεί, έτσι ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ισορροπία και την κανονικότητα.

Για να μην φτάσουν τα πράγματα σ' αυτό το σημείο, οι κατασκευαστές αυτοκίνητων έχουν εφεύρει έναν άλλο μηχανισμό : τοποθετούν φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου του αυτοκινήτου. Μόλις υπάρξει κίνδυνος να μην εξασφαλίζεται, να μην γίνεται σεβαστή ή να μην ικανοποιείται κάποια θεμελιώδης ανάγκη, το λαμπάκι ανάβει, προσκαλώντας τον οδηγό να εξετάσει την κατάσταση και να την διορθώσει. Σε μια τέτοια περίπτωση τι θα λέγατε για τον μηχανικό που θα σας συμβούλευε να ξεβιδώσετε - ή να σπάσετε - το αναμμένο λαμπάκι;

Εντούτοις, αυτό κάνει η επιστημονική ιατρική εδώ και δεκαετίες: εξ ορισμού, θεωρεί ότι τα συμπτώματα είναι κακά και πρέπει να εξαφανιστούν. Αλλά γιατί θα πρέπει να τα εξαφανίζουμε συστηματικά, αφού εάν εξετάσουμε το νόημα του μηνύματος που στέλνουν, προσδιορίσουμε τι είναι αυτό που προκάλεσε την ανισορροπία και αποκαταστήσουμε την αρχική αρμονία, το φως στο ενδεικτικό λαμπάκι θα σβήσει από μόνο του;

Εάν αλλάξετε την άποψή σας σχετικά με τα συμπτώματα και τα δείτε ως συμμάχους που σας φέρνουν πολύτιμες πληροφορίες (που θα πρέπει να αποκωδικοποιηθούν), δεν θα συγχέετε ποτέ πια την ασθένεια (την ανισορροπία που συμβαίνει αθόρυβα) με την διαδικασία της θεραπείας της (τα συμπτώματα που μερικές φορές φανερώνονται θορυβωδώς).

 

Νέο αξίωμα αρ. 2 : Όταν εμφανίζονται συμπτώματα (πόνοι, ερυθήματα, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ.), αυτό είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Έχω συναντήσει αυτήν την σύλληψη τόσο στην ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την οστεοπαθητική, όσο και στη Νέα Ιατρική του γιατρού Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Γερμανία), στην Ολιστική Βιολογία των Ζωντανών Υπάρξεων του γιατρού Κλωντ Σαμπά (Γαλλία) και σε άλλες ακόμη προσεγγίσεις.

Για να το κατανοήσουμε αυτό, ας πάρουμε μια δεύτερη πολύ απλή μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (το ζωντανό) με ένα σπίτι (κατοικημένο). Η ζωή στο σπίτι παράγει κανονικά μια κάποια ποσότητα σκουπιδιών, καθημερινώς. Φανταστείτε ότι κάποιος δημοτικός νόμος σας απαγορεύει να βγάλετε τον σκουπιδοτενεκέ σας στο πεζοδρόμιο μέχρι να έρθει νεότερη διαταγή. Αποφασίζετε τότε να τα αποθηκεύσετε μέσα σε ένα δωμάτιο. Μερικές εβδομάδες αργότερα, και ενώ η απαγόρευση πάντα ισχύει, ένα δεύτερο και μετά ένα τρίτο δωμάτιο χρησιμοποιείται για τα σκουπίδια, που προκαλούν μια όλο και περισσότερο αφόρητη μυρωδιά στο εσωτερικό του σπιτιού. Σε αυτό το στάδιο, μπορούμε να πούμε ότι το σπίτι σας έχει χάσει την ισορροπία του, την αρμονία του : είναι μολυσμένο και δηλητηριασμένο.

Μην αντέχοντας πια, ας φανταστούμε ότι αποφασίζετε να βγάλετε έξω τους σκουπιδοτενεκέδες σας, παρά την απαγόρευση. Κάνοντάς το αυτό εκδηλώνετε τη θέλησή σας να αποκαταστήσετε την ισορροπία μέσα στο σπίτι, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αρχίζει λοιπόν το σπίτι να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας... Όμως, οι γείτονές σας ή η δημοτική αστυνομία δεν το βλέπουν καθόλου με το ίδιο μάτι : σύντομα, κάποιοι επεμβαίνουν και όχι μόνο επαναφέρουν τους σκουπιδοτενεκέδες μέσα στο σπίτι σας, αλλά επιπλέον καρφώνουν μερικές σανίδες στις πόρτες και στα παράθυρα του ισογείου, για να σας αποθαρρύνουν από το να επαναλάβετε την πράξη σας.

Για να επιστρέψουμε στο σώμα, κατά την περίοδο που η ανισορροπία εγκαθίσταται μέσα μας βαθμιαία (επώαση της μόλυνσης, συσσώρευση τοξινών, ανάπτυξη κάποιου όγκου, εκφυλισμός κάποιου οργάνου, μυός ή του αίματος, κ.λπ.), η ασθένεια είναι αθόρυβη, ανώδυνη, ασυμπτωματική. Οι Κινέζοι μιλούν για ψυχρή ασθένεια ...

Αντιθέτως, όταν το σώμα «αποφασίσει» (θα δούμε αργότερα το γιατί) να αποκαταστήσει την ισορροπία του, θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί τη μόλυνση ή τις τοξίνες, να αποσυνθέσει τον όγκο ή να επισκευάσει το όργανο που έχει προσβληθεί, τον μυ ή το αίμα. Σε αυτήν την περίπτωση, το σώμα βγάζει τους σκουπιδοτενεκέδες του (πυρετός, σπυριά, εξανθήματα κ.λπ.). Η ασθένεια αρχίζει να «μιλάει», εμφανίζονται πόνοι, εκδηλώνονται συμπτώματα. Οι Κινέζοι μιλούν για θερμή ασθένεια ...

Η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Αυτό που εκπλήσσει και προκαλεί σύγχυση με αυτήν την άποψη, είναι ότι αυτό που αποκαλούμε «ασθένεια» θα πρέπει σχεδόν πάντα να ερμηνεύεται ως αρχή της θεραπείας. Όμως, κάνουμε το ανάποδο.

 

Νέο αξίωμα αριθμ. 3 : Η θεραπεία μιας ασθένειας συνίσταται στο να ακούσουμε τα συμπτώματά της και να τα δούμε σαν ενδεικτικές πινακίδες του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε για να θεραπευθούμε.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, φαίνεται καθαρά ότι το αξίωμα αυτό είναι η λογική συνέπεια της άποψης που αναπτύχθηκε στο αξίωμα αριθμ. 2. Τα συμπτώματα, όχι μόνο είναι οι σκουπιδοτενεκέδες που το σώμα προσπαθεί να εκκενώνει τακτικά για να βρει την ισορροπία του, αλλά συγχρόνως μας δείχνουν και αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον οργανισμό να επιτύχει πλήρως αυτήν την ισορροπία.

Εάν δεν έχουμε καθόλου υπερένταση, εάν το επίπεδο ζωτικής ενέργειας μέσα μας είναι υψηλό, πιθανώς το σώμα μας θα έχει αρκετές δυνάμεις για να βγάλει έξω μόνο του όλους τους σκουπιδοτενεκέδες του, όποτε θα του είναι απαραίτητο. Όμως συχνά είναι κουρασμένο... Αρχίζει επομένως την εργασία, βγάζει έξω τους πρώτους σκουπιδοτενεκέδες, αλλά δεν προλαβαίνει να τους βγάλει όλους. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα συμβαίνουν σαν η ταχύτητα με την οποία γίνεται η εκκένωση να ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία γεμίζει με νέους σκουπιδοτενεκέδες. Αυτή είναι η κατάσταση που ονομάζουμε χρόνια ασθένεια, η οποία δεν σταματάει να εκφράζεται και ψάχνει την ισορροπία που δεν επιτυγχάνεται ποτέ.

Ο θεραπευτής ή ο ασθενής που το αντιλαμβάνεται αυτό, θα προσπαθήσει τότε να αφουγκραστεί τα συμπτώματα και θα ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποσκοπεί να φέρει στον οργανισμό πρόσθετη ενέργεια ώστε να επιταχύνει και να αυξήσει την έκφραση των συμπτωμάτων (δηλαδή την εκκένωση των σκουπιδοτενεκέδων). Αυτό κάνει και η ομοιοπαθητική (ορίζοντας μια θεραπεία που προκαλεί στο άτομο τα ίδια συμπτώματα με εκείνα που επιδιώκει να απομακρύνει), ο βελονισμός (ελευθερώνοντας τα ενεργειακά κυκλώματα και με αυτό τον τρόπο επιτρέποντας να επιταχυνθούν οι διεργασίες επανεξισορρόπησης), η οστεοπαθητική (απελευθερώνοντας τις λειτουργικές ή οργανικές εμπλοκές), η νηστεία και η ανάπαυση (βάζοντας περισσότερη ενέργεια στη διάθεση του σώματος ώστε αυτό να μπορέσει να καθαριστεί), κ.λπ..

Η ιατρική, επιχειρώντας να εξαφανίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τα συμπτώματα, όχι μόνο στερείται ουσιαστικών πληροφοριών για την φυσική και βαθιά θεραπεία του ασθενούντος ατόμου, αλλά επιπλέον απομακρύνεται από τη σοφία που βασίζεται στο να αφουγκράζεσαι τη φύση, στρεφόμενη όλο και περισσότερο προς την έπαρση και την αλαζονεία μιας εκλογικευμένης γνώσης, αποσυνδεδεμένης από την Πραγματικότητα.

 

Νέο αξίωμα αριθμ. 4 : Η ασθένεια είναι κάτι το πολυδιάστατο, και συνδέεται με μια περίπλοκη και συστημική πραγματικότητα στοιχείων, που βρίσκονται σε μόνιμη αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Η ιατρική είναι βασισμένη σε ένα διπλό αξίωμα που στηρίζεται στο διαχωρισμό του σωματικού από το ψυχικό. Πρώτον, θεωρεί ότι εάν ένα φαινόμενο εκδηλώνεται στο σωματικό επίπεδο, αυτό συμβαίνει επειδή είναι φαινόμενο που αφορά το σώμα. Δεύτερον, όταν έχει προσβληθεί ένα συγκεκριμένο όργανο, ως αιτία θεωρείται η κακή λειτουργία του οργάνου.

Όμως, στην καθημερινή μας εμπειρία παρατηρούμε ότι μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια άσχημα βιωμένη διαπροσωπική σύγκρουση, η απώλεια του νοήματος της ζωής, ένα φιλοσοφικό δίλημμα, η υπερένταση της καθημερινής ζωής, όλα αυτά, επηρεάζουν έντονα την σωματική μας υγεία. Αντιστρόφως, σωματικές διαταραχές μπορούν να μας εμποδίσουν να αισθανόμαστε καλά μέσα μας, μπορεί να μας κάνουν να χάσουμε την πίστη μας ή να μας κατακρημνίσουν σε βαθιά κρίση. Το να προσπαθείς να θεραπεύσεις κάποιον άνθρωπο διαχωρίζοντας την σωματική, την ψυχική, την κοινωνική και την πνευματική του διάσταση, μου φαίνεται ότι προέρχεται από αδυναμία αντίληψης που είναι αναποτελεσματική αλλά και επιβλαβής. Δηλαδή το σωματικό επηρεάζει το ψυχικό, όπως και το ψυχικό επηρεάζει το σωματικό.

Επιπλέον, ακόμα και αν περιοριστούμε αυστηρά στη σωματική σφαίρα, η κινεζική ιατρική, η ομοιοπαθητική, η οστεοπαθητική αλλά ακόμη και άλλοι κλάδοι όπως η ορθοδοντική, η (etiopathie), η ολιστική ιατρική, μας έχουν δείξει ότι η ανισορροπία κάποιου ιδιαίτερου οργάνου, προκαλείται συχνά από την ανισορροπία κάποιου άλλου οργάνου. Δεν είναι σπάνιο το γεγονός, οι ιγμορίτιδες να θεραπεύονται απελευθερώνοντας τις τοξίνες τους στο συκώτι, ο πόνος της ράχης να ανακουφίζεται με ξεμπλοκάρισμα των εντέρων, οι πονοκέφαλοι να εξαλείφονται με ανάταξη του κόκκυγα ή τα προβλήματα των γονάτων να ρυθμίζονται με αναπροσαρμογή του κλεισίματος των σαγονιών ... Και πάλι, δεν πρόκειται να βρούμε την λύση στο πρόβλημα επιτιθέμενοι στο ίδιο το όργανο. Θα ήταν περισσότερο πρόσφορο να επανεισαγάγουμε στην ιατρική την ολιστική και συστημική θεώρηση ώστε να μπορέσουμε να ενεργήσουμε πιο αποτελεσματικά.

 

Νέο αξίωμα αριθμ. 5 : Οι παθογόνοι παράγοντες δεν είναι εχθροί της υγείας, αλλά σύμμαχοί της. Οι καρκινογόνοι παράγοντες δεν είναι υπεύθυνοι για τον καρκίνο (εκτός από το 1% των περιπτώσεων). Αλλεργιογόνοι παράγοντες δεν υπάρχουν.

Θα χρειαζόμουν πολύ περισσότερο χώρο για να τα αποδείξω αυτά με επιστημονικό και λεπτομερή τρόπο. Στη συνέχεια, όμως, όταν θα ασχοληθώ με τις εργασίες του γιατρού Χάμερ και του γιατρού Σαμπά, θα καταλάβετε καλύτερα γιατί το αξίωμα αυτό αποτελεί λογική συνέπεια της θεώρησης για την υγεία και την ασθένεια που παρουσιάζεται στο άρθρο αυτό.

Προς το παρόν, ας χρησιμοποιήσουμε μια τρίτη μεταφορά. Όταν συμβαίνει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, στον τόπο του ατυχήματος παρατηρείται συχνά η παρουσία αστυνομικών, χωροφυλάκων, οδηγών ασθενοφόρου, πυροσβεστών ή γιατρών. Αυτό είναι γεγονός. Σ' αυτές τις περιπτώσεις συχνά καλούνται δημοσιογράφοι για να καλύψουν το γεγονός. Γενικά, εκτός και αν έχουν ιδιαίτερες πηγές πληροφοριών, οι ανταποκριτές φθάνουν μετά το ατύχημα και μετά τις δυνάμεις της αστυνομίας και των πρώτων βοηθειών. Εάν δεν γνώριζαν την πραγματικότητα, παρατηρώντας κάθε φορά το ίδιο πράγμα, οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να συμπεράνουν, με καλή πίστη, ότι οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι οδηγοί ασθενοφόρου, οι πυροσβέστες και οι γιατροί είναι η αιτία όλων των ατυχημάτων που συμβαίνουν στους δρόμους ! Και στατιστικά, μια και θα βασίζονταν μόνο στις εκ των υστέρων παρατηρήσεις τους, θα είχαν σχεδόν πάντα δίκιο !

Φυσικά, θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα χονδροειδές σφάλμα λογικής, εφόσον το ατύχημα έχει προηγηθεί της άφιξης των πρώτων βοηθειών, και όχι το αντίστροφο. Φανταστείτε για μια στιγμή ότι το ίδιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλούμε ασθένεια. Ξέρουμε ήδη ότι όταν εμφανίζεται κάποιο σύμπτωμα, γεγονός που θεωρείται ότι αποτελεί την αρχή της ασθένειας, στην πραγματικότητα αρχίζει η διαδικασία του καθαρισμού, της επανεξισορρόπησης και της θεραπείας ( εάν το σώμα μας δεν έχει αρκετή ενέργεια για να βρει εντελώς την ισορροπία του, εξαντλείται μέσα σε αυτήν την προσπάθεια και δεν εκπληρώνεται ποτέ η θεραπεία του. Αυτή είναι και μια από τις αιτίες για τις οποίες πεθαίνουμε εξαιτίας της «ασθένειας »).

Το οποίο σημαίνει ότι όταν αρχίζει να φαίνεται κάτι (στο μεταφορικό παράδειγμα του σπιτιού, η έξοδος των σκουπιδοτενεκέδων), αυτό γίνεται επειδή πολλά αόρατα πράγματα έχουν συμβεί ήδη προηγουμένως (η συσσώρευση των σκουπιδοτενεκέδων στο εσωτερικό του σπιτιού). Μερικοί ερευνητές αναγνωρισμένοι για την αποτελεσματικότητά τους ως θεραπευτές, έχουν αποδείξει ότι οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες κινητοποιούνται από το σώμα (με διαταγή του εγκεφάλου) τη στιγμή που αρχίζει η επανεξισορρόπηση, για να βοηθήσουν να εκπληρωθεί η διαδικασία. Είτε για να φέρουν υλικά για να επανοικοδομήσουν τα κύτταρα που βλάπτονται, είτε για να εκκενώσουν τα κύτταρα που αχρηστεύονται.

Προφανώς, εάν η αρχική ανισορροπία (ψυχρή και μη ορατή φάση της ασθένειας) υπήρξε υπερβολικά βαθιά, μακρά ή/και υπερβολικά έντονη, ο καθαρισμός θα είναι τόσο βίαιος και τόσο έντονος που μπορεί να σπάσει τη ζωτικής σημασίας ισορροπία του οργανισμού και να προκαλέσει το θάνατό του. Αλλά, βασικά, καθώς οι ασθένειες δεν είναι ασθένειες, και καθώς οι παράγοντες που αποκαλούνται μολυσματικοί εμφανίζονται τη στιγμή της διαδικασίας της θεραπείας, ολόκληρη η θεωρία του Παστέρ καταρρέει προς όφελος μιας πολύ πιο δυναμικής θεώρησης, που έχει ως στόχο μάλλον την ενίσχυση του εδάφους και της ισορροπίας, παρά την εξαφάνιση των παραγόντων καθαρισμού (ιοί) ή ανοικοδόμησης (μύκητες και βακτηρίδια).

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο στο 1% των περιπτώσεων οι καρκίνοι προκλήθηκαν από αυτούς. Είναι η περίπτωση της έκθεσης σε ραδιενέργεια ή σε κάποιες πολύ τοξικές ουσίες σε ισχυρή δόση. Αντιθέτως, το 99% των άλλων καρκίνων οφείλονται σε παράγοντες έντονου στρες (βίαια ψυχολογικά σοκ που βιώνονται, χωρίς να εκφράζονται βιολογικά - οργανικά), συνδέονται δε συχνά με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις που δεν έχουν λυθεί ψυχολογικά. Ο γιατρός Χάμερ ήταν ο πρώτος που το έδειξε αυτό με επιστημονικό τρόπο, σε περισσότερες από 8.000 περιπτώσεις  καρκίνου. Η αξία του έγκειται στο ότι μπόρεσε να δείξει ότι η ανάπτυξη του καρκίνου έγινε σύμφωνα με κάποιους πολύ ακριβείς και αμετάβλητους νόμους. Θα το δούμε αυτό αργότερα.

Τελικά, οι αλλεργιογόνοι παράγοντες είναι δημιούργημα της φαντασίας, ανάλογο με εκείνο που θέλει τους αστυνομικούς και τους άλλους να προκαλούν τα ατυχήματα. Όλες οι αλλεργίες, χωρίς εξαίρεση, είναι στην πραγματικότητα διαδικασία θεραπείας μιας τεράστιας εσωτερικής σύγκρουσης αποχωρισμού (αφού είναι κάτι που εκδηλώνεται: σπυριά, δερματικά εξανθήματα, αναπνευστικές δυσκολίες).

 

Νέο αξίωμα αριθμ. 6 : Η γενετική αντανακλά την κατάσταση της υγείας του σώματος και δεν είναι η υγεία αυτή που αντανακλά την γενετική αιτιοκρατία (γενετικό ντετερμινισμό).

Εδώ, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για μια ακόμη φορά, τη μεταφορά μας για τα ατυχήματα αυτοκινήτου που προκαλούνται από τους αστυνομικούς και τους συνεργούς τους. Πράγματι, γενετιστές που διαφωνούν με τις επικρατούσες θεωρίες της γενετικής, έχουν ανακαλύψει ότι ο γενετικός χάρτης μας μεταβάλλεται συνεχώς, εξαιτίας θετικών ή αρνητικών αγχωτικών καταστάσεων που βιώνουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σύμφωνα με την ίδια αρχή, που ισχύει και στο προηγούμενο αξίωμα, η αγχωτική κατάσταση, το στρες είναι αυτό που προηγείται. Αυτό προκαλεί μια λίγο πολύ βαθιά και διαρκή ανισορροπία στον οργανισμό και στο άτομο. Τότε γίνεται μια γενετική αλλαγή για να απεικονισθούν τα νέα δεδομένα της κατάστασής μας, μέσα στη δομή του DNA μας. Αυτό μοιάζει σαν η γενετική κληρονομιά μας να έχει αναλάβει ως αποστολή την παράδοση, την απομνημόνευση όλης της ιστορίας μας, για να διαβιβάσει την πληροφορία, στο μέλλον του ατόμου και του είδους του.

Το να πιστεύουμε επομένως ότι το συγκεκριμένο χρωμόσωμα είναι υπεύθυνο για την συγκεκριμένη ασθένεια είναι, για μια φορά ακόμα, σα να διαβάζουμε αντίστροφα την χρονική αλυσίδα των γεγονότων. Επομένως το να συμπεραίνουμε ότι αντικαθιστώντας κάποιο «παθογόνο» χρωμόσωμα με ένα «υγιές» μπορούμε να εξαφανίσουμε την ασθένεια, είναι σα να λέμε ότι, καταστρέφοντας τη φωτογραφία (τη μνήμη) κάποιου ατυχήματος, ακυρώνεται το ατύχημα ή επισκευάζεται η ζημιά. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι με παρόμοιο συλλογισμό οι γενετιστές, που μας υπόσχονται θαύματα (όπως άλλοι έκαναν με τον καρκίνο σαράντα χρόνια νωρίτερα), εμπλέκονται σε μια νέα μορφή αναθεωρητισμού, σχετικά με τα κύτταρα όμως αυτή τη φορά : «Εάν σβήσω τη μνήμη κάποιου γεγονότος, σβήνω το γεγονός.» Αυτή είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που γίνονται σήμερα στην γενετική...

 

Νέο αξίωμα αριθμ. 7 : Δεν σώζεται η ζωή του ασθενούς αφαιρώντας του ένα όργανο.

Διαβάζοντας αυτό το τελευταίο αξίωμα, σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα, θα καταλάβετε ότι αυτό που ευρέως αποκαλείται ασθένεια δεν είναι παρά η έκφραση μιας ανισορροπίας (μη ορατή διαδικασία) που προσπαθεί να επανέλθει σε ισορροπία (ορατή διαδικασία). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το όργανο πρέπει να θεωρείται μόνο ως το σημείο εκδήλωσης, μέσα από το οποίο προσπαθεί να εκφραστεί, η διαδικασία της θεραπείας. Σε καμία περίπτωση, δεν είναι η πρωταρχική αιτία! Η αιτία, αυτό το είδαμε ήδη, είναι η εσωτερική σύγκρουση, το έντονο στρες, το οποίο όταν λυθεί, ξεπεραστεί, επιτρέπει τη θεραπεία.

Όταν αφαιρούμε το όργανο, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να αφαιρούμε ένα σημείο εκδήλωσης της ασθένειας. Και εάν η εσωτερική σύγκρουση μένει ακόμη ενεργή, ο οργανισμός θα βρει άλλα σημεία συνήθως γειτονικά, για να συνεχίσει να εκδηλώνει αυτό που έχει ανάγκη να εκδηλώσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιες γυναίκες, αφού υποβλήθηκαν σε ολική αφαίρεση στήθους, παρουσιάζουν γάγγλια ενώ άλλες όχι. Οι πρώτες δεν έχουν ακόμη λύσει το στρες που είναι υπεύθυνο για τον καρκίνο τους, και γι' αυτό συνεχίζουν να έχουν συμπτώματα.

 

Αυτά τα επτά νέα αξιώματα που σας προτείνω να σκεφτείτε, είναι αποτέλεσμα δικής μου σύνθεσης, μετά από 15 χρόνια ενασχόλησής μου, σε βάθος, με τις παραδοσιακές και τις διάφορες ολιστικές ιατρικές. Με ενέπνευσαν επίσης οι ανακαλύψεις που έκαναν επιστήμονες που είχαν το θάρρος να βγουν από την πεπατημένη της μοναδικής κυρίαρχης και ολοκληρωτικής σκέψης που είναι διαδεδομένη στην επιστημονική κοινότητα. Θα μπορούσα να παρουσιάσω τις εργασίες πολλών ερευνητών, αλλά θα περιοριστώ, στα πλαίσια αυτού του άρθρου, στις εργασίες του γιατρού Χάμερ (Γερμανία) και του γιατρού Σαμπά (Γαλλία).

 

 

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ

 

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: " Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. " Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος - όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο ...

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική. Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ' αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο.

 

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων»

Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.

Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει : τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη · εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.

Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων. Συμπέρασμα : χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό ,τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού ! Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ..

Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

 

Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;

Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ' αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα ·

-    Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία ·

-    Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ' αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική ·

-    Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική ·

-    Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.

 

Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: " αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ. Δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω ", και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε...

Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει. Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.

Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων, στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.

 

Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε ;

Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.

Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε. Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν...

- να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.

Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.

-  να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ' αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].

Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

-  να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους : πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει ...

Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

-  να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.

Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.

-  οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος. Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.

-  να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.

-  να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.

Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

 

 

Συμπεράσματα

 

Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα ... Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.

Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.